วก็เหมือนน้ำที่สาดออกจากอ่างน้ำ เจ้าก็เป็นคนของบ้านตระกูลกู้แล้ว จะมัวห่วงหาบ้านแม่เจ้าเพื่อสิ่งใด”
แม้จะยอมอ่อนข้อให้ในบางเรื่อง แต่กับเรื่องที่เป็นเส้นแบ่งชัดเจน เถียนฮวนก็ยังยืนยันหนักแน่น
“ท่านก็รู้ดี ท่านแม่ข้าไม่เหลือใครแล้ว เหลือแต่ข้าเพียงคนเดียว พวกเราอยู่ด้วยกันมาแต่ไหนแต่ไร สนิทกันยิ่งนัก ต่อให้แต่งออกมาแล้ว ข้าก็ไม่มีวันทอดทิ้งนาง นี่เป็นสิ่งที่ข้าต้องแจ้งให้ท่านทราบ”
เจียงซื่อสีหน้าเปลี่ยนไป
“พูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร หรือเจ้าจะให้บ้านเราจ่ายเงินเลี้ยงแม่เจ้า? ข้าขอบอกไว้เลยนะ บ้านเราน่ะไม่มีเงินมาดูแลคนนอกหรอก!”
รู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายต้องพูดแบบนี้ เถียนฮวนก็กล่าวว่า “เรื่องนั้นท่านไม่ต้องกังวล ข้าจะหาวิธีด้วยตัวเอง”
“เจ้ามีปัญญาหรือ หาเงินเป็นไหม ถ้าหาไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องใช้เงินจากบ้านเราอยู่ดี!” เจียงซื่อตวาด
ยังไม่ทันพูดจบ ก็ได้ยินเสียงกระแอมกระไอด้วยความไม่พอใจดังออกมาจากห้องกู้ฉางเจี๋ย
เจียงซื่อรีบเปลี่ยนน้ำเสียง ลดระดับเสียงลงทันที “เอาเถอะๆ ตอนนี้ข้าไม่อยากมานั่งเถียงอะไรกับเจ้าอีก ข้าถามหน่อย เจ้าใช้กระต่ายทำอาหารเป็นหรือไม่ ถ้าทำได้ก็ไปทำอาหารให้ข้าหน่อย น้องชายส
