เถียนฮวนก็ตะลึงกับภาพตรงหน้า
บุรุษผู้มีหน้าตาคมเข้ม ดูสง่างามเบื้องหน้านางในตอนนี้ คือชายหนุ่มบ้านนอกที่นางเจอเมื่อวานงั้นหรือ
แม้รอยแผลสีชมพูที่หางตายังชัดเจนอยู่ แต่กลับยิ่งเพิ่มกลิ่นอายความแข็งแกร่งของบุรุษเข้าไปอีก
“เป็นอย่างไร ข้าดูดีกว่าเมื่อวานไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถามนางเบาๆ
เถียนฮวนพยักหน้า “ถ้าเมื่อวานท่านไปบ้านตระกูลถังด้วยหน้าตาแบบนี้ บางทีญาติผู้พี่ข้าอาจไม่ปฏิเสธอย่างแข็งกร้าวก็ได้”
“ภรรยาที่ข้าต้องการ ไม่ใช่สตรีตื้นเขินที่ดูแต่หน้าตา” กู้ฉางสุ่ยตอบกลับ
เถียนฮวนชะงักไป แล้วก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ “ท่านจงใจใช่หรือไม่!”
จงใจทำตัวยากจนไว้หนวดเคราเพื่อลองใจถังหรูอี้ ให้ถังหรูอี้ยอมถอนหมั้นอย่างไม่ลังเล
แสดงว่าเขาไม่ได้ต้องการแต่งงานกับสตรีใดก็ได้จึงจะพอใจ
ถ้าไม่มีสตรีที่เขาถูกใจ ย่อมไม่มีวันที่เขาจะรับภรรยาเข้าบ้านโดยเด็ดขาด!
กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า “ใช่”
เช่นนั้น…นางคงเป็นสตรีที่เขาใฝ่ฝัน
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเถียนฮวนก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
แก้มขาวนวลของนางขึ้นสีระเรื่อดูคล้ายดอกท้อที่ใกล้ผลิบาน สีชมพูระเรื่ออ่อนๆ น่าทะนุถนอมยิ่งนัก กู้ฉางสุ่ยกลืนน้ำลายเบาๆ แล้วเบือนหน้าไปอีกทาง
“จริงสิ เรื่องที่ท่านพ่อส
