แควก!
ทันใดนั้น เสียงผ้าขาดก็ดังสนั่นขึ้นมา เจียงซื่อกับลูกสาวทั้งสองที่กำลังโวยวายอยู่ถึงกับเบิกตากว้างพร้อมกัน
“เถียนซื่อ เจ้าเป็นอะไรไป!”
ฉึบ ฉึบ
เถียนฮวนออกแรงฉีกกระโปรงอีกหลายครั้ง แล้วโยนเศษผ้าลงกับพื้น
“บอกว่าไม่ให้ก็คือไม่ให้ ข้ายอมทำลายมันกับมือตัวเองเสียยังดีกว่าให้พวกเจ้าเอาไป!”
“นังสารเลว ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
เจียงซื่อเดือดดาลถึงขีดสุด พุ่งเข้าหาเถียนฮวนแล้วเงื้อมือจะฟาด แต่กู้ฉางสุ่ยกลับคว้าตัวเถียนฮวนไว้แล้วดึงหลบไปด้านหลังตนทันที
“กู้ฉางสุ่ย เจ้าหลีกไปเดี๋ยวนี้!”
“ท่านแม่ นางไม่ได้ทำผิด”
“หึ! นางไม่ผิด? เจ้าหมายความว่าข้าผิด? น้องสาวเจ้าก็ผิดทั้งหมดด้วยสิ!” เจียงซื่อตะโกนเสียงแหลมดังลั่น
กู้ฮวาจือกับกู้ฮวาเย่ว์ก็ไม่ยอมแพ้ “กู้ฉางสุ่ย ท่านต้องกล่าวให้ชัดเจน นางเป็นฝ่ายผิดหรือพวกข้าเป็นฝ่ายผิด หากวันนี้ท่านไม่ชี้แจงให้กระจ่างก็ไสหัวออกไปเสีย”
“ใช่! ไปให้พ้น! ต่อจากนี้ไม่ต้องหวังจะกลับเข้าประตูบ้านนี้อีก! บ้านตระกูลกู้ของเราจะไม่ถือว่ามีพวกท่านสองคนเป็นคนในตระกูลอีกต่อไป!”
พูดจบ สองพี่น้องก็ตรงเข้ามาจะผลักไล่พวกเขาออกจากบ้าน
เห็นมือของทั้งสองจะคว้าไปทางเถียนฮวน กู้ฉางสุ่ยก็รีบผ
