เอ่อ…
เถียนฮวนนั่งอยู่บนคันนา มองดูกู้ฉางสุ่ยกำลังเก็บกิ่งไม้แห้งมาก่อไฟบนคันนา จากนั้นก็ถอนขนนกกระจอกที่เพิ่งจับได้ ล้างให้สะอาดในรางน้ำเล็กๆ ย่างบนไฟจนสุก
สุดท้าย เมื่อเขายื่นนกกระจอกย่างจนกรอบหอมหนึ่งตัวมาให้นาง นางจึงได้สติกลับมา
“ปกติท่านใช้ชีวิตแบบนี้ตลอดเลยหรือ” เถียนฮวนถามเสียงเบา พลางรับนกกระจอกย่างมาไว้ในมือ
“อืม” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า ขณะเคี้ยวนกกระจอกคำใหญ่ “ที่บ้านกินไม่อิ่ม ข้าจึงออกมาหาอะไรกินบ่อยๆ บางทีก็ล่านก บางทีก็ปีนต้นไม้ไปเก็บไข่นก หรือจับกระต่าย ถ้าหาไม่ได้ ก็ลงไปจับปลาที่แม่น้ำ อย่างไรเสียถ้าหาตั้งใจหา ก็ไม่มีวันอดตายหรอก”
เถียนฮวนอดยิ้มไม่ได้
ที่แท้ร่างกายกำยำแข็งแรงของเขาก็สร้างมาจากการหากินแบบนี้นี่เอง!
บุรุษผู้นี้ก็รู้จักพลิกแพลงแก้ปัญหาอยู่เหมือนกัน อย่างนี้นางก็อุ่นใจได้มากหน่อย
เมื่อกินนกกระจอกตัวหนึ่งเสร็จ กู้ฉางสุ่ยก็ดับกองไฟ แล้วถือมีดเล่มเล็กที่ใช้ชำแหละนกเดินไปล้างที่แม่น้ำ
ล้างเสร็จแล้ว เขาไม่ได้เก็บมีดกลับ แต่หยิบจ้าวเจี่ยว[1]จากอกเสื้อออกมา ใช้น้ำในแม่น้ำแทนกระจก แล้วเริ่มโกนหนวด!
พอโกนหนวดเรียบร้อยแล้วก็หวีผมอีกครั้ง
เมื่อเขาหันกลับมาอีกที
