ลักพวกนางออกไปทันที
พลั่ก!
กู้ฮวาจือเซถอยหลังล้มลงนั่งกับพื้น ก่อนจะแหกปากร้องลั่น “ท่านแม่! กู้ฉางสุ่ยผลักข้า! เพราะสตรีผู้นี้ เขาถึงกับไม่เห็นหัวน้องสาวของตัวเองแล้ว!”
“กลางวันแสกๆ จะโวยวายอะไรกันนักหนา! ข้างนอกยังได้ยินเสียงพวกท่านเอะอะ พวกท่านช่างไม่รู้จักอายเสียจริง!” ในจังหวะที่เหล่าสตรียังโต้เถียงกันวุ่นวาย กู้ฉางเจี๋ยก็เดินเข้ามาในลานบ้าน
พอเห็นบุตรชายสุดที่รัก เจียงซื่อก็รีบปรับสีหน้า แต่แววตายังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ลูกเอ๋ย เจ้าไม่รู้หรอก พี่สะใภ้ของเจ้าร้ายกาจใช่ย่อย เพิ่งจะวันเดียว พี่เจ้าก็หลงหัวปักหัวปำ ไม่ฟังพวกเราเลย เอาแต่เข้าข้างนาง รังแกพวกเรา!”
กู้ฮวาจือกับกู้ฮวาเย่ว์ก็พากันพูดเสริมไม่หยุด ใส่สีตีไข่เล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไปอีกชุดใหญ่
แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ความจริงก็คือความจริง…พวกนางแอบเข้าไปขโมยชุดเจ้าสาวกับปิ่นเงินของเถียนฮวนตอนที่เจ้าของไม่อยู่ จะบิดเบือนอย่างไรก็กลบความผิดนี้ไม่มิด
กู้ฉางเจี๋ยฟังจบก็หัวเราะเยาะเย้ยออกมาเบาๆ “ดูพวกท่านแต่ละคนสิ สภาพน่าสมเพชขนาดไหน แค่ชุดกับปิ่นเงินชิ้นเดียว บ้านตระกูลกู้ยากจนถึงขนาดไม่มีปัญญาซื้อของพวกนี้ให้พวกท่านหรือ ท่านแม่ ท่านพา
