บุตรสาวทั้งสองของท่านออกไปดูโลกบ้างเถอะ ไม่อย่างนั้นพอข้าสอบเป็นซิ่วไฉได้ เชิญสหายมาบ้าน แล้วคนพวกนั้นมาเห็นพี่สาวข้าเป็นแบบนี้ ข้าจะไม่อายตายหรือ”
“เจ้าพูดอย่างนี้ก็ไม่ถูก” เจียงซื่อรีบส่ายหน้า
ก็ใช่ว่าพวกนางจะอยากได้ชุดกับปิ่นเงินอะไรนั่นนักหรอก สิ่งที่พวกนางต้องการคือศักดิ์ศรี และการกดหัวสะใภ้ใหม่ให้ยอมศิโรราบตั้งแต่ต้นต่างหาก!
แค่วันแรก นางก็เอาชนะพวกตนไปแล้ว ถ้าปล่อยให้วันนี้นางชนะ จะให้พวกนางเอาหน้าไปไว้ที่ไหน สะใภ้คนนี้จะได้ใจขึ้นเรื่อยๆ และสุดท้ายคงไม่เห็นหัวพวกนาง
แต่กู้ฉางเจี๋ยก็หันหน้าหนีไปด้วยน้ำเสียงรำคาญ “เรื่องพวกนี้ข้าไม่ยุ่ง วันนี้ข้าเชิญสหายมาร่วมเขียนบทความ อย่าสร้างความวุ่นวายให้ข้าอีก”
ที่แท้เป็นแบบนี้เอง!
เจียงซื่อรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ทะเลาะแล้ว!” แต่ยังไม่วายถลึงตาใส่เถียนฮวน “เห็นแก่ลูกชายข้าหรอกนะ คราวนี้ข้าจะไม่เอาเรื่องที่เจ้ายุให้สุ่ยเกอเอ๋อร์ผลักจือเจี่ยเอ๋อร์หรอกนะ เอาของสองชิ้นของเจ้าไป แล้วไสหัวไปซะ!”
“ใช่ ท่าทางขี้งกแบบนี้ ราวกับทุกคนอยากได้ของของนางนักหนา ปิ่นกับเสื้อผ้าอะไรนั่น ข้าน่ะปีหนึ่งยังซื้อใหม่ตั้งหลายชุด ผู้ใดจะสน
