จู่ๆ เขาก็เอ่ยปากพูดกับนาง ทำเอาเถียนฮวนตกใจสะดุ้งเฮือก
แต่ไม่นานก็ได้สติ ใบหน้าของนางก็ปรากฏรอยยิ้มเขินอายจางๆ
“ข้าปฏิบัติต่อท่านดี ท่านก็ต้องดีกับข้าเหมือนกันนะ ดีหรือไม่”
ภายใต้แสงไฟที่วูบไหว นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยดวงตาที่ฉ่ำวาวดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ มองเขาเขม็งไม่กะพริบแม้แต่น้อย หัวใจของกู้ฉางสุ่ยก็พลันเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“แน่นอน ข้าต้องดีกับเจ้าอยู่แล้ว” เขาพยักหน้าตอบอย่างหนักแน่น
เถียนฮวนยิ้มหวานทันที แล้วก็ใช้มือนวดฝ่าเท้าทั้งสองข้างของเขาต่ออย่างตั้งอกตั้งใจ
น้ำเริ่มเย็นแล้ว นางจึงให้กู้ฉางสุ่ยเอาเท้าขึ้นแล้วเช็ดให้แห้ง จากนั้นนางก็เติมน้ำร้อนลงในอ่างน้ำ แล้วแช่เท้าของตนเองบ้าง
พอแช่จนเท้าอุ่นสบายดีแล้ว นางก็เอาเท้าออกมาเช็ดให้แห้ง
กู้ฉางสุ่ยเทน้ำแช่เท้าทิ้ง จากนั้นดับไฟ หยิบห่อสัมภาระของเถียนฮวน แล้วพานางเดินเข้าไปในห้องของเขา
