ห้องนี้เป็นห้องของบุรุษโดยแท้จริง
ภายในห้องโล่งๆ มีเพียงเตียงไม้แข็งๆ หนึ่งหลังกับตู้เสื้อผ้าอย่างง่ายๆ หนึ่งใบ ไม่มีข้าวของอื่นใดอีกเลย
กู้ฉางสุ่ยวางห่อสัมภาระไว้บนตู้เสื้อผ้า แล้วก็พยักหน้าให้ “ดึกมากแล้ว นอนได้แล้ว”
“อ้อ ได้เลย” เถียนฮวนรีบพยักหน้ารับคำ แล้วก็เห็นเขาล้มตัวลงนอนเสียก่อน
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอดเสื้อคลุมด้านนอก แล้วขึ้นเตียงตามไป
เคราะห์ดีที่แม้ห้องนี้จะดูแร้นแค้น ผ้าปูที่นอนและผ้าห่มจะขาวจนซีด แต่ภายในผ้าห่มก็ไม่ได้เหม็นอับชื้นเหงื่อเหมือนที่คิดไว้ ทั้งยังมีกลิ่นแสงแดดที่แห้งสะอาดติดอยู่
เมื่อคืนนี้นางยังนอนกับมารดาอยู่เลย แต่วันนี้กลับมาอยู่ในบ้านที่ไม่คุ้นเคย ห้องที่ไม่คุ้นเคย และข้างกายยังมีบุรุษที่ไม่คุ้นเคยนอนอยู่ด้วย
โดยเฉพาะเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้พวกเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว คืนนี้…ก็น่าจะถือเป็นคืนเข้าหอของพวกเขาใช่หรือไม่
แบบนี้พวกเขาก็…
หัวใจของเถียนฮวนพลันกระตุกวูบขึ้นมาอีกครั้ง นางเริ่มรู้สึกประหม่า แต่เพิ่งเขินอายเพียงไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอมั่นคงดังมาจากข้างกาย
กู้ฉางสุ่ย สามีหมาดๆ ของนาง หลับไปแล้วอย่างนั้นหรือ
เป็นคนซื่อบื้ออะไรเ
