ช่นนี้!
เถียนฮวนยิ้ม หัวเราะไม่ออกร้องไห้ก็ไม่ได้ แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว
จนถึงตอนนี้ราวกับเรื่องที่ต้องแต่งงานแทนญาติผู้พี่ทำให้นางสติพร่าเลือน หากจะให้นางกับเขามีสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา นางคงมิอาจรับได้เป็นแน่
พอรู้ว่าเขาหลับแล้ว หัวใจที่บีบรัดด้วยความกังวลก็พลันคลายลง ไม่ทันรู้ตัว ความง่วงก็เริ่มเข้าครอบงำ นางจึงหลับตาลงจมสู่ห้วงนิทรา
แต่สิ่งที่เถียนฮวนไม่รู้ก็คือ หลังจากนางหลับไปได้ไม่นาน ชายหนุ่มที่ควรจะหลับใหลไปก่อนหน้าแล้วกลับลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน
ดวงตาใสกระจ่างจ้องมองมายังนาง…หญิงสาวตัวเล็กๆ ข้างกายที่แม้ยามหลับยังขมวดคิ้วอยู่บ้าง เขามองอยู่นาน ก่อนจะยื่นนิ้วหยาบกร้านไปจิ้มแก้มนางเบาๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“นิ่มดี”
จากนั้นจึงหลับตาลงอีกครั้ง เข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความพึงพอใจ
