เถียนฮวนอยู่บนหลังของกู้ฉางสุ่ย นางสวมกระโปรงสีแดงเข้มของถังหรูอี้ คลุมผ้าคลุมหน้าสีแดงไว้ มองถนนในหมู่บ้านหลิงเฉวียนเบื้องล่างที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปในสายตาไปอย่างเลือนราง ต่อมาสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยทยอยปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับอยู่ในความฝัน
ตอนเช้ากู้ฉางสุ่ยบอกว่าเขามารับเจ้าสาว ก็มารับเจ้าสาวจริง
เขามาถึงในวันนี้ ก็หมายความว่าเขาจะพาเจ้าสาวกลับบ้านในวันนี้!
เมื่อเห็นชื่อของตนเขียนเคียงคู่กับกู้ฉางสุ่ยในหนังสือสมรส นางจึงได้รู้ว่าชายผู้นี้อายุยี่สิบปีเข้าไปแล้ว
อายุเท่านี้ที่หมู่บ้านถือว่าเป็นบุรุษโสดอายุเยอะ การที่เขาไม่เลือกเจ้าสาวก็ไม่แปลก ขอแค่ได้เจ้าสาวสักคนก็พอใจแล้ว
ก่อนที่กู้ฉางสุ่ยจะมารับเจ้าสาวครั้งนี้ บิดามารดาของเขาก็ประกาศไว้แล้ว…ครอบครัวพวกเขามีคนมาก รายจ่ายเยอะ ไม่มีเงินเหลือ ดังนั้นจึงไม่มีสินสอดให้เจ้าสาว ส่วนสินเดิมของเจ้าสาวก็ขึ้นอยู่กับครอบครัวของนาง
ถ้าให้ก็รับไว้ ถ้าไม่ให้ก็ไม่ว่าอะไร
ขบวนรับเจ้าสาวอะไรนั่นก็อย่าได้หวัง พวกเขาเป็นคนใช้ชีวิตจริงจัง ไม่ทำเรื่องไร้สาระพวกนั้น!
เรื่องราวจึงกลายเป็นเช่นนี้
ลงชื่อในหนังสือสมรส สวมกระโปรงแดงตัวใหม่ของถังหรูอี้ที่ป้าสะใภ้ค้
