“ฮือๆๆ ไม่เอา! ข้าไม่แต่งกับบุรุษอัปลักษณ์ผู้นี้! ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านไล่เขาไปเดี๋ยวนี้! ข้าไม่แต่งกับเขา! ข้าจะเป็นภรรยาของซิ่วไฉ[1] ไม่ใช่สะใภ้ชาวนา!”
แม้วันนี้โรงสอนตำราจะปิดทำการ แต่ลานด้านหลังของโรงสอนตำราตระกูลถังที่ปกติมักเงียบสงัด เวลานี้กลับเต็มไปด้วยเสียงเอะอะโวยวาย
เถียนฮวนกับถังซื่อผู้เป็นมารดานั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร กินข้าวที่เหลือจากครอบครัวท่านลุงไปพลาง ฟังเสียงร้องไห้คร่ำครวญลั่นบ้านของถังหรูอี้ซึ่งเป็นญาติผู้พี่ไปพลาง
เสียงร้องไห้คร่ำครวญไม่ขาดสายจนหูอื้อ เถียนฮวนได้แต่ถอนหายใจอยู่ในใจ
เฮ้อ! หนวกหูจะตายอยู่แล้ว
นางกินโจ๊กจืดชืดในถ้วยหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นเก็บถ้วยชาม
หญิงสาวฉวยโอกาสนั้น แอบเหลือบตาไปมองบุรุษที่ยืนอยู่กลางลาน
ตั้งแต่เช้าตรู่ ชายผู้นี้ก็ปรากฏตัวอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลถัง มือหนึ่งหิ้วกระต่ายตัวอ้วน อีกมือถือกระดาษสีเหลืองเก่าๆ กับหยกหนึ่งชิ้น บอกว่าจะมารับตัวภรรยา
ทันใดนั้น ครอบครัวท่านลุงก็ราวกับน้ำเย็นหยดลงหม้อน้ำมันเดือดพล่าน ระเบิดตูมตามขึ้นมาในบัดดล
ทว่าชายผู้นี้…ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ลานหลังบ้าน ก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ไหวติง
ท่านลุงกับท่านป้าสะใภ้ไม่ได้
