เชิญให้เขานั่ง เขาก็ยืนอยู่อย่างซื่อสัตย์ ไม่ขยับไปไหนอยู่ครึ่งค่อนวัน
ยิ่งกว่านั้น แม้จะได้ยินเสียงกรีดร้องดังลั่นของถังหรูอี้จากในห้อง สีหน้าของเขาก็ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ใบหน้าเรียบเฉย ไม่ปรากฏทั้งความสุขหรือเศร้า ราวกับคนที่ถูกถังหรูอี้ด่าว่าอยู่นั้นไม่ใช่เขา
“เฮ้อ! อี้เจี่ยเอ๋อร์[2] ก็เกินไป ไม่ว่าอย่างไร นางก็ไม่ควรพูดจาแบบนี้กับเขา!” ถังซื่อเอ่ยพึมพำขึ้นหลังจากเก็บถ้วยชามเข้าไปในครัวแล้ว
เถียนฮวนเม้มริมฝีปากแน่น หลังเก็บถ้วยชามเรียบร้อยก็หยิบถ้วยเก่าๆ ใบหนึ่ง รินน้ำต้มเย็นๆ จนเต็ม แล้วถือเดินออกไปยื่นให้ชายผู้นั้น
ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความตกใจ แต่เถียนฮวนเพียงยิ้มบางให้เขา “ดื่มน้ำสักหน่อยเถอะ ดับกระหายได้”
“ขอบคุณ”
เขากล่าวคำขอบคุณด้วยความจริงใจ รับถ้วยน้ำไปกระดกดื่มจนหมด
เถียนฮวนจึงสังเกตได้…น้ำเสียงของเขาใสกังวานเป็นพิเศษ ฟังแล้วรู้สึกสบายหูมาก
พอมองให้ชัดอีกครั้ง นางก็พบว่าเขาไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อย่างที่ถังหรูอี้พูดเลยแม้แต่น้อย
เขาตัวสูง ใบหน้าแม้จะเปรอะเปื้อน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับดำขลับราวกับหินเฮยเย่า[3] ลึกล้ำอย่างหาคำเปรียบมิได้! เพียงจ้องมองก็เหมือนจะดูดวิญญ
