าณคนเข้าไปได้เลย!
และที่สำคัญ…
หืม?
เมื่อสายตากวาดผ่าน นางก็พลันเห็นรอยแผลยาวพาดจากหางตาไปถึงหลังใบหูของเขา
อย่างนี้นี่เอง สิ่งนี้ทำให้ถังหรูอี้รังเกียจเขา
เพียงแต่รอยแผลนั้นไม่ใช่สีเทาน้ำตาลอย่างแผลเป็น แต่เป็นสีชมพูอมเนื้ออ่อนๆ ราวกับแผลที่เพิ่งสมาน!
รอยเช่นนี้อาจเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน ยังอยู่ในระหว่างการฟื้นตัว หรือไม่ก็…
“ข้าไม่สน! ข้ารู้จักตระกูลกู้ที่หมู่บ้านกานสุ่ยดี ไม่ใช่แค่เปิดโรงสกัดน้ำมันหรอกหรือ พวกเขาร่ำรวยก็จริง แต่เงินนั่นเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย! เขาเป็นแค่เด็กที่ท่านปู่ของเขาเก็บมาจากแม่น้ำ ไม่ใช่ลูกหลานแท้ๆ ของตระกูลกู้! หากต่อไปต้องแยกบ้านแยกทรัพย์สิน เขาก็ไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งสิ้น! ถ้าข้าแต่งกับเขา ต่อไปข้าก็ต้องไปกินลมตะวันตกเฉียงเหนือ[4] อีกทั้งเขายังอัปลักษณ์ยิ่งนัก…ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านอย่าผลักข้าลงกองไฟเลย!” ถังหรูอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหลมสูงกว่าเดิม
เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้เถียนฮวนสะดุ้งโหยง
ทันทีที่นางได้สติและหันกลับมา ก็พบว่าตนเองจ้องมองชายผู้นั้นอยู่นานครู่ใหญ่แล้ว
ปัง!
ทันใดนั้น ประตูเรือนฝั่งตะวันออกก็ถูกเปิดออก ผู้เฒ่าถังผู้เป็นตาของเถียนฮวนค้ำไม้เท
