างเถียนฮวนที่อยู่บนหลังลง
“เฮอะ! เจ้ากลับมาพร้อมคนจริงๆ ด้วย! ดีเลย แบบนี้บ้านเราก็ประหยัดเงินไปก้อนหนึ่ง!” เจียงซื่อ มารดาของกู้ฉางสุ่ยเอ่ยเสียงเรียบ แล้วหันไปตะโกนว่า “พ่อของลูก ออกมาเถิด! สุ่ยเกอเอ๋อร์[2] พาภรรยากลับมาแล้ว!”
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงโกลาหลดังมาจากในบ้าน ครู่เดียว คนกลุ่มหนึ่งก็วิ่งออกมากันหมด
เถียนฮวนเงี่ยหูฟังนับดู พบว่ารวมเจียงซื่อแล้วมีอยู่ห้าคนพอดี
ครอบครัวห้าคนนี้มายืนเรียงแถวกัน สายตาทั้งห้าคู่จับจ้องนางตั้งแต่หัวจรดเท้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ละสายตาเหมือนมีดแหลมจ้วงแทงเข้ามาไม่หยุด ทำเอาเถียนฮวนรู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลย
ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ก็ขวางอยู่เบื้องหน้านาง สายตาเสียมารยาทเหล่านั้นจึงถูกบดบังไปสิ้น
จากนั้น เสียงใสชัดเจนก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่คือภรรยาของข้า”
หัวใจของเถียนฮวนพลันอบอุ่นขึ้นมา
บรรยากาศตึงเครียดรอบกายก็คลี่คลายลงหลายส่วน
กู้อัน บิดาของกู้ฉางสุ่ย พยักหน้าเบาๆ
“ในเมื่อพากลับมาแล้ว เช่นนั้นก็กราบไหว้ฟ้าดินกันเถิด! เมื่อไหว้เสร็จ งานแต่งนี้ก็ถือว่าเสร็จสมบูรณ์”
หา? แค่นี้หรือ
ไม่มีโต๊ะบูชา ไม่มีธูปเทียน ไม่มีเลี้ยงแขกเหรื่อ ไม่มีแม้แต่
