ค้งคำนับให้ชายหนุ่ม “คารวะท่านพี่อู๋ซวง”
“เข้าใจแล้ว”
มู่อู๋ซวงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะคำนับทั้งสองคนกลับ จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
แน่นอนว่าการกระทำทั้งหมดนี้ไม่รอดพ้นสายตาของคนทั้งสามจากตระกูลหยวนที่อยู่ข้างๆ
ในเวลานี้ หยวนอวี่แสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา
ไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่ทำให้เขารู้สึกขนลุก
เขาไม่คิดว่าคนผู้นั้นจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้
ความคิดในใจที่หมายมาดไว้ว่าจะแก้แค้นของหยวนอวี่หายไปในพริบตา ไม่กล้าก่อความวุ่นวายอะไรอีก
เพราะเขาไม่ใช่คนโง่ เขาสามารถฝึกฝนจนถึงระดับแก่นปราณขั้นหกได้ทั้งที่ยังอยู่ในวัยนี้
การที่อีกฝ่ายมีสัตว์อสูรระดับตำหนักม่วงสองตัวเป็นสัตว์พาหนะเช่นนี้
อย่างน้อยๆ ในตระกูลหยวนของพวกเขาตอนนี้ ก็ยังไม่มีปัญญาทำเช่นนั้นได้
“เห็นหรือยัง”
“เก็บนิสัยเสียๆ ของเจ้าไว้บ้าง อย่าสร้างปัญหาให้กับตระกูล!”
“เมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้มากฝีมือ คนบางคน พวกเราก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย!”
หยวนชิงกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา
“เข้าใจแล้ว” หยวนอวี่พึมพำ ไม่กล้ามีปากเสียงอะไรอีก
ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีเสียงดังกังวานมาจากทางด้านหน้า
ประตูขนาดใหญ่ของสำนักเรียนหลวงที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดออก
