ดเต๋าไม่ให้รับคนพวกนี้!”
ช่างโหดเหี้ยมอะไรอย่างนี้! สิ่งนี้จะทำให้เหล่านักพรตน้อยไม่อาจอยู่รอดได้ในแวดวงผู้ฝึกยุทธ์ได้อีก!
ดีร้ายยังไงก็อยู่กับตัวเองมาหลายปี ปกติแล้วเขาเองนั่นแหละที่ปฏิบัติต่อพวกเขาไม่ดี สีหน้าหานซานชิ่งลังเลอย่างมาก “เรื่องนี้…”
“เอาละ ตกลงกันตามนี้แหละค่ะ!” ใจเสาะชะมัด ไม่แปลกใจเลยที่ถูกเฝ่ยไป๋ลู่รังแก!
หานเสียวสี่ยวตัดสินใจครั้งสุดท้าย หานซานชิ่งจึงทำได้เพียงพยักหน้า
เขาก้มศีรษะลงแล้วพึมพำกับตัวเองว่า “ศิษย์เอ๋ย อย่าโทษว่าฉันใส่ร้ายพวกเธอเลยนะ จะโทษก็โทษเฝ่ยไป๋ลู่ เห็นได้ชัดว่าคุณหนูน้อยไล่ตามเธออยู่…”
หานซานชิ่งคิดอีกสองสามรอบ ความรู้สึกผิดในใจถึงได้ลดลงไปมาก
หานเสียวเสี่ยวกลับมาหาหานคังผิงพร้อมกับ ‘ข่าวสาร’ ที่ได้รับมาใหม่
มุมปากของเธอยกขึ้น
รอเธอว่างก่อนเถอะ จะต้องเอาเรื่องดี ๆ ที่เฝ่ยไป๋ลู่ทำไปบอกเจียงชิงและพี่ว่างแน่!
หานคังผิงเหลือบมองหานเสียวเสี่ยว ครั้นเห็นเมื่อครู่เธอเพิ่งจะกลัดกลุ้มไม่มีความสุข ประเดี๋ยวเดียวก็ร่าเริงดีอกดีใจก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มด้วยความรัก
ไม่ว่ายังไงก็เป็นเด็ก อารมณ์เปลี่ยนแปลงได้ตลอด
เมื่อคิดถึงคำขอที่เธอพูดออกมาไม่นานมานี้ หานคังผิงก็พูดอย่างใจเย็นว่า “เสียวเสี่ยว หลังจากลูกเลือกภารกิจแล้ว ค่อยมาดูกันว่าเจ้าหนูกานว่างนั่นจะเลือกที่ไหน ถ้ามีโอกาสพ่อจะจัดให้ลูกได้อยู่ใกล้ ๆ นะ”
“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ!” หานเสียวเสี่ยวรู้สึกประหลาดใจไม่หยุด
เ
