บทที่ 101 วิญญาณงูออกมาเพ่นพ่านข้างนอก!
นักพรตเต๋าน้อยมองไปทางกลุ่มของหานคังผิงด้วยดวงตาสีองุ่นดำทำให้คนไม่กล้ามองมาตรง ๆ และชิงพูดก่อนเฝ่ยไป๋ลู่ว่า “หัวหน้าตระกูลหานกังวลเกินไปแล้ว เธอมาตามคำเชิญของข้า ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร”
หานคังผิงตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นถึงได้มองตรงไปที่เฝ่ยไป๋ลู่
พบว่าเป็นสาวน้อยหน้าตาไร้เดียงสา แทบไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าสู่ลัทธิเต๋า ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมท่านเซียนถึงได้ชื่นชอบเธอนัก
เขาเอาสองมือไว้ด้านหลัง ไม่พูดถึงเรื่องอคติและการเข้าใจผิดจนจะทำร้ายคนแม้แต่น้อย แต่กลับกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมขอตัวพาคนออกไปก่อนแล้วกันครับ”
ที่แห่งนี้เป็นสถานที่สำคัญของวัดเต๋า คนตระกูลหานไม่ควรอยู่นาน
หานเสียวเสี่ยวทำเสียงฮึดฮัดออกมาทางจมูก
ตอนที่เดินผ่านเฝ่ยไป๋ลู่ เธอยังไม่ลืมเอ่ยเตือนด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “เธอใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันปรมาจารย์เต๋า ทำให้ฉันไม่ได้อยู่ทีมพี่ว่าง ฉันบอกเธอไว้เลยนะ ทางที่ดีซ่อนหางของเธอจากฉันเอาไว้ให้มิดล่ะ ถ้าครั้งหน้าโดนจับได้ ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่”
เฝ่ยไป๋ลู่ “…”
ความสัมพันธ์เชิงชู้สาวของกานว่างเกี่ยวอะไรกับเธอ?
อีกอย่างเธอก็ไม่มีหางนะ
คนพูดนั่นแหละควรเก็บหางให้มิดถึงจะถูก
เฝ่ยไป๋ลู่มองไปทางนักพรตเต๋าน้อยที่ยืนอยู่ใต้กำแพงหิน
บางทีอาจเพราะรู้สึกได้ถึงสายตาของเฝ่ยไป๋ลู่ นักพรตน้อยจึงหันมองมา
หางมีขนปุกปุยอันใหญ่แกว่งไปแกว่งมา
