อยู่ด้านหลังเขา
……
“ถือว่าโชคไม่ดีเลย…” หานเสียวเสี่ยวเบ้ปากไม่พอใจ เมื่อคิดว่าไม่ได้ทำให้เฝ่ยไป๋ลู่ทรมานใจ
หากไม่ใช่เพราะนักพรตเต๋าน้อยที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นคนนั้น เธอก็จับเฝ่ยไป๋ลู่ได้นานแล้ว
“พ่อคะ นักพรตน้อยคนนั้นคือใคร? เขามีความสามารถถึงขั้นเชิญเฝ่ยไป๋ลู่มาที่สถานที่สำคัญของวัดเต๋าได้เลยเหรอคะ? คงไม่ได้ร่วมมือกันโกหกหรอกนะคะ?” หานเสียวเสี่ยวบ่นพึมพำ
ทำไมเธอไม่เคยรู้เลยว่าในวัดเต๋ามีนักพรตน้อยเช่นนี้อยู่ ควรค่าที่พ่อต้องเรียกชื่ออย่างให้เกียรติเลยเหรอ?
“เสียวเสี่ยว เงียบไปเลย!” หานคังผิงหันไปมองเสียวเสี่ยวด้วยสายตาที่จริงจังอย่างมาก
“ท่านผู้นั้นคือเทพเซียนจิ้งจอกเก้าหางแห่งวัดเต๋าเทียนฮั่น ท่านเซียนในตำนาน ผู้น้อยอาวุโสอย่างลูกวิพากษ์วิจารณ์ได้อย่างไร? แล้วยังเรียกนักพรตเต๋าน้อย ๆ อยู่นั่น รีบขอโทษท่านเซียนซะ!”
ตราบใดที่ยังอยู่ในวัดเต๋า เทพเซียนจิ้งจอกเก้าหางจะรู้ทุกสิ่งที่คุณพูดและทำทั้งหมด
หานคังผิงตีหน้านิ่งขรึม รู้สึกเสียใจที่ตัวเองรักและตามใจลูกสาวมากเกินไปจนเธอทำตัวมีตาหามีแววไม่
ใบหน้าหานเสียวเสี่ยวพลันซีดเผือด
แล้วทำตามหานคังผิง โค้งคำนับไปทางลานเล็ก ๆ นั่น
“เสียวเสี่ยวในเมื่อลูกยืนกรานจะเข้าร่วมการแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋า ยิ่งต้องรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของตระกูลหาน ลูกกับเด็กสาวคนนั้นเปลี่ยนการต่อสู้ให้เป็นมิตรภาพเถอะ ต่อจากนี้อย่าไปหาเรื่องเธออีก” …อย่างน้อยก็ไม่ใช่ใ
