บทที่ 102 ชุดไว้ทุกข์ (1)
คนที่เพิ่งจะบ่นเมื่อครู่ก็คือหานซานชิ่งที่ถูกเฝ่ยไป๋ลู่ทุบตีจนวิ่งหนีไปในวันนั้น
“อาซานชิ่ง อากับเธอคนนั้นเคยมีเรื่องกันเหรอคะ? บอกมาเถอะค่ะ เราตระกูลหานด้วยกันย่อมปกป้องไม่ให้อาต้องเป็นทุกข์เปล่า ๆ ” หานเสียวเสี่ยวชี้ไปที่เฝ่ยไป๋ลู่
หานซานชิ่งเป็นเพียงอาจารย์สอนเกี่ยวกับวิถีเต๋าที่ไม่มีความโดดเด่นในตระกูลหานเท่านั้น
คิดไม่ถึงว่าลูกสาวของหัวหน้าตระกูลหานจะคุยกับเขาแล้วยังสนับสนุนเขาอีก เขาดีใจกับเรื่องที่คาดไม่ถึงนี้อย่างมากทันที
“คุณหนูเล็ก เรื่องมันเป็นแบบนี้…” หานซานชิ่งปกปิดเรื่องที่เขาเองรู้ดีแก่ใจว่าจุดประสงค์ของลี่ฉิวไม่บริสุทธิ์ แต่ยังยอมทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อค่านายหน้า เขาอธิบายถึงเฝ่ยไป๋ลู่ว่าคนโลภมาก เป็นคนชั่วร้ายที่ไม่เคารพผู้อาวุโสและทำร้ายเขา
ที่แท้ในชีวิตส่วนตัวเฝ่ยไป๋ลู่เป็นคนเช่นนี้! ดวงตาของหานเสียวเสี่ยวเป็นประกายแล้วถามต่อว่า “มีอีกไหมคะ?”
“พูดแล้วก็ขายหน้า” หานซานชิ่งสีหน้าอับอาย “เธอยังยุยงให้เหล่าลูกศิษย์ที่ผมรับมาตอนฝึกอยู่ที่วัดเต๋าทำให้พวกเขาไม่ยอมรับผมเป็นอาจารย์! เด็กเปรตกลุ่มนั้นเป็นหมาป่าตาขาว ลบล้างบรรพจารย์ เนรคุณคน!”
“คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้!” ในใจของหานเสียวเสี่ยวรู้สึกรังเกียจเฝ่ยไป๋ลู่และลูกศิษย์เหล่านั้นที่รวมหัวกันทำเรื่องชั่ว เธอพูดอย่างเย็นชา “อาเอารายชื่อมาให้ฉันเลยค่ะ ฉันจะบอกให้ตระกูลหานที่มีความสัมพันธ์กับวั