บทที่ 100 คิดไม่ถึงว่าจะกล้าบุกรุกพื้นที่ใจกลางของวัดเต๋า
“ศิษย์พี่มาแต่เช้ายังไม่ได้พักผ่อนเลย มา ๆ ดื่มชาก่อน” เจียงชิงยิ้มอย่างร่าเริง เขาเมินเฝ่ยไป๋ลู่แล้วเรียกกานว่างมาดื่มชา “ชานี้ทำมาจากใบชาเก่าหลังวัดเต๋า หอมสดชื่นเป็นพิเศษ พวกเราชงเสร็จและรอให้พี่ดื่มเป็นคนแรกเลยนะ”
เจ้าพวกเด็กเหลือขอนี่อายุเท่าไหร่กันแล้ว ถึงได้ยังทำตัวเป็นเด็ก ๆ เล่นพ่อแม่ลูกอยู่อีก?
เฝ่ยไป๋ลู่อยากจะกลอกตา ดีที่อดกลั้นไว้ได้
กานว่างจ้องเจียงชิงเขม็ง
เขายกมือขึ้นแล้วเอาชาที่เจียงชิงยกมาส่งให้เฝ่ยไป๋ลู่ซึ่งนั่งอยู่ด้านบน
เฝ่ยไป๋ลู่รับชามาโดยไม่ลังเล เงยหน้าขึ้นดื่มจนหมดในครั้งเดียว เคลื่อนไหวอย่างหน้าไม่อายและเอาแต่ใจอย่างอธิบายไม่ถูก
จากนั้นหญิงสาวก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วพูดว่า “ชาดี”
เจียงชิงเกือบหายใจไม่ออก “!”
เขาตั้งใจรินน้ำชาให้ศิษย์พี่โดยเฉพาะ ผู้หญิงคนนี้กล้าดียังไงมาดื่มมัน?
กานว่างเหลือบมองเจียงชิง “ยังไม่รีบเติมชาให้แขกผู้มีเกียรติอีก”
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาพิฆาตของกานว่าง ด้วยไม่อยากทำให้ศิษย์พี่โมโหอีก เจียงชิงจึงกลายเป็นเด็กรินชาอย่างหงุดหงิดใจ
เขารินชาให้เฝ่ยไป๋ลู่อย่างไม่เต็มใจ
การกระทำนี้ ทำให้ท่าทีอวดเบ่งก่อนหน้านี้ของเขาเป็นเรื่องตลกไม่น้อย
เฝ่ยไป๋ลู่ดื่มชาแก้วนี้แล้วไม่ได้ขอแก้วที่สามอีก
เจียงชิงจึงถอนใจโล่งอกทันที
ยังดีที่เขาไม่ต้องเป็นเด็กรินชาอีกแล้ว
มุมปากกานว่างกระตุก “นายเคยบ
