่นว่าอยากจะศึกษาและแลกเปลี่ยนความรู้กับหยวนฉู่แห่งตระกูลถานไม่ใช่เหรอ? ตอนฉันมาถึงก็เห็นว่าเขามาแล้วนะ นายรีบไปหาเขาเถอะ”
“เขามาถึงแล้วเหรอ! งั้นผมไปก่อนนะ!” ดวงตาของเจียงชิงเป็นประกาย เขาไม่อยากอยู่ในห้องกับเฝ่ยไป๋ลู่พอดี เมื่อวางกาน้ำชาลงแล้ว ฝ่าเท้าก็วิ่งปรี่ไปราวกับทาน้ำมัน
“เจ้าเด็กคนนี้…” กานว่างจนใจ
หานเสียวเสี่ยวเห็นว่าเพื่อนสนิทของเธอออกไปแล้ว เธอก็ไม่อยากอยู่ที่นี่หาเรื่องใส่ตัวเช่นกัน
เธอเม้มริมฝีปากสีแดง ดวงตาสุกสกาวมองกานว่าง “พี่ว่าง สายมากแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ”
ดวงตาเล็ก ๆ นั้นดูเหมือนกับจะคาดหวังให้กานว่างออกปากรั้งให้อยู่ต่อ
อย่างไรก็ตามกานว่างเพียงพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก
ดวงตาที่สดใสเป็นประกายของหานเสียวเสี่ยวพลันหลุบต่ำลง
เธอเดินช้า ๆ ไปที่ประตู ราวกับนึกอะไรออกบางอย่าง เธอจึงหันหน้ามา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง “จริงสิพี่ว่างคะ ฉันเข้าร่วมการแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าครั้งนี้ด้วยนะคะ”
เธอยิ้มตาหยี น้ำเสียงร่าเริงและท่าทางขี้เล่น “ถึงพ่อจะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของฉัน แต่ฉันก็อาศัยความพยายามอย่างหนักของตัวเองจนได้โควตาร่วมการแข่งขัน ถ้าระหว่างการแข่งได้เจอกัน พี่ว่างโปรดเมตตา ยอมให้ฉันหน่อยน้า～”
กานว่างเหลือบมองหานเสียวเสี่ยวอย่างประหลาดใจ
เขายังคิดอยู่เลยว่าเธอมาที่นี่เพื่อมาดูความครึกครื้นสนุกสนาน นึกไม่ถึงว่าจะได้โควตาเข้าแข่งมาจริง ๆ
สามารถทำให้หัวหน้าตระก
