้ฝึกตนระดับตำหนักม่วงได้หรือไม่?”
ปรมาจารย์วิญญาณครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
“ทำได้…”
“แต่คนพวกนั้นไม่ใช่ผู้ฝึกตนที่เพิ่งจะทะลวงสู่ระดับตำหนักม่วง แม้ข้าจะมอบพลังให้แก่เจ้า ความเป็นไปได้ที่ตระกูลมู่จะชนะก็ยังน้อยนิดนัก”
“แต่หากเจ้าตัดสินใจแล้ว ข้าก็จะช่วยเจ้า”
“เพียงแต่หลังจากนี้ ข้าจะต้องกลับไปหลับใหลอีกครั้ง”
“ชีวิตของเจ้า จะขึ้นอยู่กับโชคชะตา!”
ดวงตาสีดำสนิทของมู่เฉินเปล่งประกายเจิดจ้า เขาพยักหน้าแน่วแน่ไม่ลังเล
หากแม้แต่คนในตระกูลก็ยังทอดทิ้งเพื่อเอาชีวิตรอด
แล้วการมีชีวิตอยู่อย่างหวาดกลัวจะมีความหมายอันใด!
เขา มู่เฉิน!
ได้รับความเมตตาจากตระกูลมามากมาย!
