ับกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเสียแล้ว
คนหนึ่งเป็นศิษย์อัจฉริยะของถ้ำหลิงซู
อีกคนเป็นคุณชายที่ไร้ค่าของตระกูลเล็กๆ ในเมืองชิงหยุน
ความแตกต่างในสถานะนั้น เหมือนความแตกต่างระหว่างสวรรค์กับผืนดิน
แต่ในขณะนี้ สีหน้าของมู่เฉินนั้นสงบนิ่งเหมือนน้ำ ราวกับตัวเขานั้นเป็นคนนอก
มีเพียงคนธรรมดาเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าดวงตาสีดำคู่นั้นรวบรวมไอสังหารไว้มากแค่ไหน!
“ทุกอย่างมันกะทันหัน ข้าเองก็มาเยี่ยมโดยไม่ทันตั้งตัว”
“หวังว่าผู้อาวุโสใหญ่จะไม่โกรธ”
หวังเยี่ยนหรันรู้จักมู่เฉินตั้งแต่ยังเด็ก
แน่นอนว่านางคงไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับผู้อาวุโสของตระกูลมู่
“พูดอะไรอย่างนั้น”
“เจ้ามาที่นี่ ก็เหมือนมาบ้านของตัวเองนั่นแหละ”
“มีอะไรก็ค่อยคุยกันหลังอาหารเที่ยงเถอะ”
มู่ชิงหยุนปรบมือ จากนั้นสาวใช้หลายคนก็เดินเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับอาหารรสเลิศ และถ้วยชาก็ถูกจัดวางเรียงกันบนโต๊ะรับแขก
“นี่คือชาวิญญาณที่เก็บจากที่ราบสูงเป่ยไห่ มีผลทำให้จิตใจสงบ”
“หลานเยี่ยนหรัน ลองดูสิ”
“อ้อ แล้วคนผู้นี้คือ…?” มู่ชิงหยุนมองไปเหยียนจู่ที่อยู่ข้างๆ
แน่นอนว่าเขารู้จักชายชราในชุดดำที่อยู่ข้างหลัง
เขาเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลหวังที่เป็นรองจากผู้นำ
