ึ้นมาเพื่อช่วยในการบริหารตระกูล ก็เพราะกลัวว่าเขาคนเดียวจะตัดสินใจผิดพลาด”
“ใครจะไปคิดว่า พวกเจ้าเองก็โง่เขลาเช่นกัน”
“ทรัพยากรการฝึกตนเป็นเพียงสิ่งภายนอก การให้ความสำคัญกับคนในตระกูลต่างหากคือ สิ่งที่จะทำให้ตระกูลเจริญรุ่งเรือง!”
“ศิษย์สายตรง สายรอง สาขาย่อย ล้วนเป็นคนของตระกูลมู่ ทุกคนควรได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน!”
มู่เสินฉวนรู้สึกไม่พอใจ จึงได้ตำหนิออกไปอย่างรุนแรง
ทั้งนี้ทั้งนั้น ในใจเขาก็รู้ดีว่าต้องมีเบื้องหลังบางอย่างอยู่แล้ว
เรื่องการใช้อำนาจในทางมิชอบคงมีไม่น้อย
อย่างไรก็ตาม ตระกูลมู่มีสายสัมพันธ์ที่ซับซ้อนมากมาย
การทำให้ผู้อาวุโสทุกคนมีความคิดเหมือนผู้นำตระกูลคงเป็นไปไม่ได้
แต่ในตอนนี้ เขาไม่อยากจะเอาเรื่องเอาราวอะไรอีก จึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“นับจากนี้เป็นต้นไป ยกเลิกอำนาจการตัดสินใจของสภาผู้อาวุโส ข้าจะเป็นผู้ตัดสินใจแต่เพียงผู้เดียว!”
“ผู้อาวุโสสาม ผู้อาวุโสห้า ผู้อาวุโสหก ถูกตัดเบี้ยเลี้ยงห้าปี เพื่อเป็นการปลอบขวัญเหล่าสมาชิกสาขาย่อย!”
“มีใครคัดค้านหรือไม่?”
เหล่าผู้อาวุโสที่ได้ยินอย่างนั้น ต่างก็มีสีหน้าขมขื่น แต่ก็ไม่กล้าโต้แย้งอะไร ได้แต่ตอบรับคำไปอย่างรวดเร็ว
“มิกล้า”
“ขึ้นอยู่กับการต
