บทที่ 133 เพาะเลี้ยงแมลงกลืนปราณ
แดนลับฝึกวิชา หนึ่งในแดนลับชั้นเลิศแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์
เมื่อครั้งก่อน ลวี่หยางเคยต่อแถวนานนับหลายสิบปี เพื่อหวังใช้แดนลับแห่งนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นแดนลับที่เป็นที่ต้องการยิ่ง ผู้คนใช้ไม่ขาดสายแทบทุกขณะ
แต่ด้วยสถานะของเขาในยามนี้ กลับไม่จำเป็นต้องต่อแถวอีกต่อไป
เพียงทักทายเจินเหรินอินซานคำเดียว คำบัญชาแห่งเต๋าก็หลั่งลงมา แดนลับฝึกวิชาปิดผนึกทันทีสามสิบปี ถูกส่งตรงมายังสถานแห่งเต๋าของเขา เพื่อช่วยเหลือในการบำเพ็ญเพียร
“นี่แหละคือประโยชน์ของการมีคนหนุนหลัง”
ลวี่หยางถอนหายใจด้วยความซาบซึ้ง แม้เขาจะเป็นเจินเหรินหน้าใหม่ แต่โดยทั่วไปแล้ว เจินเหรินหน้าใหม่หาได้มีอภิสิทธิ์ถึงเพียงนี้ ต้นเหตุที่แท้ คือจงกวงเจินเหริน
ในฐานะผู้ฝึกตนระดับวางรากฐานขั้นสูงสุดเพียงหนึ่งเดียวแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ที่หวังจะยกระดับบรรลุผลแห่งเต๋าในเวลานี้ จงกวงเจินเหรินไม่เพียงฝีมือรุดหน้าเหนือยอด แต่ยังได้รับความเคารพนับถือจากชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน ยกย่องกันว่าเป็นบุคคลลำดับหนึ่งใต้เจินจวินของนิกายศักดิ์สิทธิ์ ส่วนลวี่หยางในยามนี้ก็คือผู้สนิทใกล้ชิดของเขา
เกียรติยศเช่นนี้ ไหนเลยจะนับว่าน้อย
“ขอบคุณสหายเต๋า”
ลวี่หยางโค้งคำนับอย่างสนิทสนมต่อเจินเหรินอินซานที่นำแดนลับมาส่งให้ด้วยตนเอง “ไม่ทราบว่าระยะนี้ จงกวงเจินเหรินมีภารกิจใดสั่งมาหรือไม่?”
“หยวนถู อย่าเพิ่งเร่งร้อนนัก”
เจินเหรินอิ
