ฮูหยินรองดันไปจริงๆ
เมิ่งเชียนเชียนยิ้มจาง “อาสะใภ้รอง คนที่ทำแจกันแตกคือน้องเล็ก พ่อแม่ยังอยู่ พี่สะใภ้ใหญ่เยี่ยงข้าจะข้ามหน้าข้ามตาทำเกินหน้าที่ได้อย่างไร”
ฮูหยินรองยิ้มเจื่อนๆ “พี่ชายดุจบิดา พี่สะใภ้ดุจมารดานี่นา อีกอย่างนะ ตระกูลจ้าวเกิดเรื่อง เจ้าก็ให้ยืมเงินหนึ่งหมื่นตำลึงไปแล้ว ไม่สู้เอาอย่างนี้สิ หนึ่งหมื่นตำลึงนี้ก็ถือเสียว่าเจ้าให้อาสะใภ้รองยืม!”
ก็แค่ไม่คืนก็สิ้นเรื่อง นางเด็กนี่จะทำอะไรนางได้
เมิ่งเชียนเชียนไหนเลยจะมองความคิดชั่วช้าของนางไม่ออก แย้มยิ้มเอ่ยว่า “อาสะใภ้ร้องไม่มีเงินจริงๆ หรือ บังเอิญจริง ไม่กี่วันก่อนข้าเพิ่งดูบัญชีในจวนเสร็จ พบว่าบัญชีของบ้านรองมีหลายรายการที่จำนวนไม่ถูกต้อง ไม่สู้ตามพ่อบ้านหยางมาสอบถามดีหรือไม่”
ถ้อยคำนี้เอ่ยออกไป ฮูหยินรองก็สีหน้าพลันเปลี่ยนทันที
เหล่าฮูหยินย่อมรู้ว่าบ้านรองฮุบเงินไป แต่ฮุบไปเท่าใดนั้น เหล่าฮูหยินไม่รู้
นี่เป็นเพราะในบรรดาพ่อบ้านคนสนิททั้งสามของเหล่าฮูหยิน มีคนหนึ่งแซ่หยางถูกฮูหยินรองเอาไปเป็นพวกแล้ว ฮูหยินรองปิดบังเอาไว้ดียิ่ง ไม่คิดเลยว่าจะถูกเมิ่งเชียนเชียนรู้เข้า!
ฮูหยินรองกินปูนร้องท้องขึ้นมาทันใด
นางยกมือคลำปิ่น
