มุกบนศีรษะ ยิ้มแห้งเอ่ยว่า “บัญชีอะไรกัน อาสะใภ้รองมิใช่ผู้ดูแลบ้านเสียหน่อย…คงเป็นบ่าวคนไหนจดผิดกระมัง กลับไปเดี๋ยวอาสะใภ้รองจะถามอารองเจ้าให้นะ!”
เมิ่งเชียนเชียนทำหน้าซื่อตาใสถามว่า “เงินนี้…อาสะใภ้รองยังจะยืมอยู่หรือไม่”
ฮูหยินรองรีบโบกมือพัลวัน “ไม่ยืมแล้ว! ไม่ยืมแล้ว! เจ้าก็ลำบากเช่นกัน อาสะใภ้รองจะลองคิดหาวิธีอื่นดู”
ฮูหยินรองออกมาจากเรือนไห่ถัง ก็กัดฟันกรอดๆ “นางเด็กสมควรตายนี่ ไฉนราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน มิน่าเล่าแม้แต่ท่านแม่ยังพ่ายแพ้ให้แก่นาง!”
ฮูหยินรองไปหาลู่หมู่ต่อ ลู่หมู่ไม่พบนางโดยอ้างว่าป่วย นางจึงเตร่มาเรือนของเหล่าไท่จวิน
เหล่าไท่จวินคว้าไม้ขึ้นมาไล่นางออกไปทันควัน
นายท่านรองลู่ทนดูไม่ไหวแล้ว “ควักออกเองเถิด! เจ้าก็ใช่ว่าไม่มีเงิน! หลายปีมานี้เจ้าฮุบเงินเชียนเชียนไปเท่าใด! หนึ่งหมื่นตำลึงหามามิได้รึ”
ฮูหยินรองเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม “เจ้าจะไปเข้าใจอะไร หนึ่งหมื่นตำลึงนั่น…เป็นสินเจ้าสาวที่เตรียมไว้ให้หลิงหลงเชียวนะ!”
นายท่านรองเอ่ย “จะตายอยู่แล้วยังจะเอาสินเจ้าสาวเพื่อการใดอีก”
“ลูกเราก็กลับมาแล้วมิใช่หรือไร” ฮูหยินรองพึมพำ ก่อนแววตาจะเป็นประกายวาบ “เป็นสัญญาหนี้ท
