ี่เซียวเกอร์ทำนี่นา…”
นายท่านรองลู่เอ่ยอย่างรำคาญ “เจ้าฮุบสมบัติของเชียนเชียนมา ท่านแม่กับพี่ใหญ่ก็เอาหูไปนา เอาตาไปไร่ กล้าฮุบไปถึงเซียวเกอร์ ไม่กลัวท่านแม่กับพี่ใหญ่ฆ่าเจ้าเอารึ!”
ฮูหยินรองแทบจะฉีกผ้าเช็ดหน้าขาด “รู้แล้วน่า รู้แล้วน่า! ท่านแม่ฆ่าข้า ข้าเชื่อ แต่พี่ใหญ่ไม่มีทางหรอก! พี่ใหญ่เขาดีเพียงนั้น!”
นายท่านรองลู่อยากจะเอื้อนเอ่ยแต่ยั้งไว้ ก่อนโบกมือปัด “ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว รีบไปคืนเงินที่จวนผู้บัญชาการประจำนครหลวงไป!”
ฮูหยินรองไปอย่างไม่เต็มใจยิ่ง
นางคืนเป็นตั๋วเงินแทน
มือหนึ่งคืนเงิน มือหนึ่งรับสัญญาหนี้กลับมา
พ่อบ้านเฉินยิ้มแย้มแจ่มใสเอาตั๋วเงินไปส่งให้ลู่หยวน
“ผู้บัญชาการใหญ่”
“อืม”
ลู่หยวนส่งเสียงอืมอย่างไม่แยแส เขาไม่เหลือบตาขึ้นดูสักนิด
พ่อบ้านเฉินวางตั๋วเงินลงบนโต๊ะเล็ก ก่อนค้อมกายออกไป
เป่าซูใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานดุ๊กดิ๊กมาหา มือป้อมๆ คว้าตั๋วเงินจากบนโต๊ะยัดใส่กระเป๋าเสื้อน้อยๆ ของตัวเอง
ลู่หยวนแค่นเสียงเย็นเอ่ยว่า “ใครอนุญาตให้เจ้าหยิบ”
เป่าซูร้องอย่างดุร้าย แอ้!
คล้ายกำลังเอ่ยว่า ข้าเป็นคนหามานะ!
ณ ตระกูลลู่
วันนี้ลู่หมู่อ้างว่าป่วยขออยู่พักรักษาตัวที่เรือน แต่ก็ใช่ว่าแกล้งป่
