วยเสียทีเดียว สุขภาพของนางไม่ค่อยสู้ดีอยู่จริงๆ
“ฮูหยินใหญ่…”
อวี้เหลียนเลิกม่านเดินเข้ามา คล้ายอยากเอื้อนเอ่ยแต่ยั้งไว้
ลู่หมู่ถอนใจเอ่ยว่า “นางมาอีกแล้วรึ”
อวี้เหลียนเอ่ยอย่างลังเล “มิใช่ฮูหยินรองเจ้าค่ะ เป็น…แม่บ้านอู๋ จะให้บ่าวบอกแม่บ้านอู๋ว่าท่านหลับหรือไม่”
ลู่หมู่ส่ายหน้า “ให้นางเข้ามาเถิด”
“เจ้าค่ะ”
อวี้เหลียนเดินนำแม่บ้านอู๋เข้ามาในห้อง
แม่บ้านอู๋คำนับให้ลู่หมู่ก่อน จากนั้นก็ล้วงขวดยาใบหนึ่งออกมาจากอกวางลงบนโต๊ะ แล้ววางมาดเอ่ยว่า “คุณชายใหญ่ลงเดินได้แล้ว คงจะหายในเร็ววันนี้แล้ว ฮูหยินหาโอกาสให้ฮูหยินน้อยกินยาเสีย จะได้มีบุตรสายตรงให้ตระกูลลู่”
เห็นลู่หมู่ไม่เอ่ยคำ แม่บ้านอู๋ก็แย้มยิ้มเอ่ยว่า “บ่าวรู้ว่าท่านเอ็นดูฮูหยินน้อย เหล่าฮูหยินทำเช่นนี้ก็เพราะหวังดีต่อฮูหยินน้อย ฮูหยินน้อยไม่สามารถพะเน้าพะนอให้คุณชายใหญ่รักได้เหมือนแม่นางหลิน หากยังไม่มีบุตรชายอยู่ข้างกาย ชีวิตหลังจากนี้จะเป็นเช่นไร หากมีบุตรชายสายตรงก็ต่างออกไปแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหลินซื่อในอนาคต กิจการของตระกูลในภายหน้าก็ต้องเป็นของบุตรสายตรงอยู่ดี!”
ลู่หมู่เอ่ย “เชียนเชียนยังเด็ก รีบร้อนมีบุตรตอนนี้
