มิได้”
แม่บ้านอู๋เอ่ย “ฮูหยินใหญ่อายุเท่านี้ก็ตั้งท้องคุณชายใหญ่แล้ว!”
ลู่หมู่เอ่ยเสียงเย็น “เช่นนั้นก็ไม่ต้องกินยาหรอก!”
แม่บ้านอู๋แค่นเสียงเอ่ยว่า “นางตกน้ำสุขภาพเสียหาย ไม่กินยา ชั่วชีวิตนี้ก็ไม่มีวันตั้งครรภ์ได้! อีกอย่างยานี้ราคาแพงนัก หากเป็นคนอื่น อาจจะหักใจซื้อให้หลานสะใภ้ไม่ลงไปแล้ว! คุณชายใหญ่เสื่อมเสียชื่อเสียง หากฮูหยินน้อยสามารถมีบุตรขึ้นมา ก็เรียกได้ว่าทวงคืนชื่อเสียงให้คุณชายใหญ่ได้บ้าง ฮูหยินใหญ่ คุณชายใหญ่เป็นบุตรชายในอุทรของท่าน ท่านคงไม่สนใจแม้แต่อนาคตของลูกชายตัวเองกระมัง!”
ลู่หมู่กำผ้าเช็ดหน้าแน่น “พูดอ้อมไปอ้อมมาตั้งนานก็แค่ไม่กี่คำนี้ พวกเจ้าเคยถามนางบ้างหรือไม่ว่ายินดีหรือไม่”
แม่บ้านอู๋เอ่ย “สืบทอดเชื้อสายให้ตระกูลลู่ยืนยาว เป็นหน้าที่ภรรยาและสะใภ้เยี่ยงนาง! นางจะมาเอาแต่ใจมิได้! บ่าวพูดแค่นี้ ฮูหยินใหญ่รีบจัดการเสียเถิด!”
ครั้นแม่บ้านอู๋จากไป อวี้เหลียนก็มองลู่หมู่อย่างสงสาร “ฮูหยินใหญ่…”
ลู่หมู่ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ก่อนไอออกมาอย่างรุนแรง
เมื่อนางเอาผ้าออก อวี้เหลียนก็หน้าเปลี่ยนสี “ฮูหยิน ท่านไอเป็นเลือดอีกแล้ว ข้าจะไปตามหมอ!”
ลู่หมู่ส่ายหน้าห้ามนางไว้ ก่อนเบนส
