เมิ่งเชียนเชียนอุ้มแม่หนูน้อยขึ้นมา แน่นอนว่า เก็บดอกไม้ดอกนั้นมาด้วย
ผมเป่าซูสั้นยิ่งนัก มัดเป็นจุกน้อยๆ ไม่ได้ เมิ่งเชียนเชียนจึงเสียบดอกไม้ไว้ที่หมวกหัวพยัคฆ์ของนางแทน
เป่าซูรีบชี้ที่คันฉ่องยกใหญ่
เมิ่งเชียนเชียนหัวเราะ อุ้มนางไปส่องดู
เป่าซูลืมตากลมโตสีดำขลับมองหนูน้อยคนงามในคันฉ่องตาไม่กะพริบ จมสู่ความงามของตนจนยากจะไถ่ถอนได้!
เมิ่งเชียนเชียนเห็นแม่หนูน้อยท่าทางหลงใหลในความงามตัวเอง ก็อดบีบแก้มน้อยๆ ของนางมิได้
“ท่านพ่อเจ้าไฉนจึงมีลูกสาวน่ารักเช่นเจ้าเยี่ยงนี้กันนะ”
“ลู่ฮูหยิน”
แม่นมยกมื้อเย็นของเป่าซูมา
เป่าซูเห็นว่าในชามไม่ใช่นม ศีรษะน้อยๆ ก็สะบัดหนีขวับ ไม่มองสักแวบ!
แม่นมสีหน้าลำบากใจ คุณหนูโตแล้ว จะกินแต่นมไม่ได้ ต้องกินอาหารบ้าง
แต่อย่าเห็นว่านางตะกละ คว้าอะไรได้ก็จะเอาใส่ปากเชียว พอถึงเวลากินข้าวขึ้นมาจริงๆ กลับทำเอาคนกลุ้ม
เมิ่งเชียนเชียนยิ้มเอ่ยว่า “เจ้าชอบกินเนื้อมิใช่หรือ ในชามมีปลากับเนื้อ”
เป่าซูสีหน้าปฏิเสธ
เมิ่งเชียนเชียนกระจ่าง
แม่หนูน้อยอยากกินปลากับเนื้อเหมือนผู้ใหญ่ ไม่ใช่เนื้อสับจืดๆ ของทารก
เมิ่งเชียนเชียนอุ้มหนูน้อยมานั่งข้างโต๊ะ แม่นมยกอาหารตามมา
เป่าซูเ
