เมิ่งเชียนเชียนดึงสายตากลับ พาถานเอ๋อร์ที่กระโดดโลดเต้นเดินจากไปโดยไม่เหลียวแล
ลู่หยวนยกนิ้วเรียวยาวอันเย็นเยียบขึ้นปาดคราบโลหิตที่ไหลตรงมุมปาก ก่อนยิ้มอย่างนึกสนุก
“ออกมาเถิด” เขาเอ่ย
บุรุษคลุมหน้าสวมหมวกสานคนหนึ่งเดินออกมาจากในเรือนเก่าโทรมหลังหนึ่งที่อยู่ในตรอก
บุรุษถือกระบี่ยาว ไอสังหารอวลเปี่ยมมาหยุดตรงหน้าลู่หยวน ก่อนเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ลู่หยวน เจ้าก็มีวันนี้กับเขาด้วย!”
“หึ” ลู่หยวนหัวเราะหยัน
เขานั่งอยู่บนพื้นที่มีแต่ฝุ่นและคราบสกปรก หลังพิงกำแพงแข็งอันเย็นเยียบ งอขาข้างหนึ่ง ท่าทางไม่ยี่หระ ทำเอาบุรุษคลุมหน้าเห็นแล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“ขุนนางชั่ว! ตายซะ!”
เขาแทงกระบี่ตรงไปยังใบหน้าลู่หยวน ความคมของกระบี่สามารถผ่าขุนเขาแยกธาราได้!
ทว่าในขณะที่เขากำลังจะแทงโดนนั้น ธนูคมกริบดอกหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศยิงทะลุทรวงอกเขาทั้งเป็น!
เขามองปลายกระบี่ของตัวเองที่เกือบจะแตะหว่างคิ้วลู่หยวนได้ ก็พึมพำอย่างไม่ยินยอม “ขาดแค่…ชุ่นเดียวเท่านั้น…”
เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะล้มลงไปหาลู่หยวน
ธนูอีกดอกยิงเขาให้กระเด็นห่างออกไปหนึ่งจั้ง
ในขณะเดียวกัน ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรก็พาลูกน้อ
