ิใช่หรือ ไยจึงไปอีกแล้ว”
แม่นมหลี่เอ่ย “เห็นว่าเพื่อตอบแทนที่คำอธิษฐานเป็นจริง ตอนนั้นท่านเขยไปออกรบ เหล่าฮูหยินไปไหว้พระที่วัด ขอให้พระโพธิสัตว์คุ้มครองหลานชายนางให้นำชัยกลับมาอย่างปลอดภัย ยามนี้ก็นำชัยกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วมิใช่หรือ ตามหลักแล้ว ควรไปตอบแทนที่คำอธิษฐานเป็นจริงจริงๆ นั่นแหละเจ้าค่ะ”
ตอนนั้นทั้งบ้านต่างไปกันหมด ฉะนั้น ทั้งบ้านจึงต้องไปตอบแทนคำอธิฐานกันทุกคน ยกเว้นตัวลู่หลิงเซียวเอง
แม่นมหลี่เอ่ยอีกว่า “พาปั้นซย่าไปด้วยเถิด ที่วัดคนเยอะ ถานเอ๋อร์คนเดียวเกรงว่าจะดูแลไม่ทั่วถึง”
เมิ่งเชียนเชียนพยักหน้า “ได้”
วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่สาง เมิ่งเชียนเชียนก็พาปั้นซย่ากับถานเอ๋อร์ออกจากเรือน
คนอื่นมารอกันหมดแล้ว เหล่าฮูหยินสวมเสื้อคลุมหนาเตอะ โดยมีลู่หลิงหลงที่ไม่เห็นหน้าเห็นตานานยืนอยู่ข้างกาย
ลู่หลิงหลงคล้องแขนเหล่าฮูหยินไว้ พลางพูดจาเหน็บแนมว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ช่างหน้าใหญ่จริงๆ ปล่อยให้คนทั้งบ้านรอเจ้าอยู่คนเดียว!”
“เจ้าตาบอดหรือ ข้ามิใช่คนรึ”
เหล่าไท่จวินยืนอยู่ใต้ประตูวงพระจันทร์ที่อยู่ไม่ไกล ตะคอกใส่อย่างไม่สบอารมณ์
นางก็เพิ่งมาถึงเช่นกัน
ลู่หลิงหลงเบ้ปากอย่างน้อยใจ “ท่านย่าทวด
