อกจากซื้อบทละครให้เหล่าไท่จวินแล้ว นางยังซื้อโสมชั้นดีกล่องหนึ่งมาให้ลู่หมู่ด้วย
“ฮูหยินน้อย ใช้เทียบยาเมื่อคราที่แล้วของท่านต้มเหมือนเดิมหรือ” อวี้เหลียน สาวใช้ข้างกายลู่หมู่ถามขึ้น
เมิ่งเชียนเชียนพยักหน้า
อวี้เหลียนถือโสมไปครัวเล็ก
ลู่หมู่ถอนใจเอ่ยว่า “ไม่ต้องซื้อของพวกนี้มาแล้วนะ ข้าไม่เป็นอะไรเสียหน่อย”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ย “ข้าซื้อมาจากชาวนาชนบท ไม่แพงหรอกเจ้าค่ะ”
ลู่หมู่มีชาติตระกูลสูง จะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าโสมพวกนี้อันหนึ่งล้วนราคาเป็นร้อยตำลึง
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยกับลู่หมู่ว่า “ท่านแม่ ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนี้เจ้าค่ะ รักษาสุขภาพให้ดีเถิด”
ตั้งแต่เมิ่งเชียนเชียนแต่งเข้าตระกูลลู่มา สุขภาพของลู่หมู่ก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่ตลอด โดยเฉพาะทุกคราที่ลู่สิงโจวค้างคืนที่บ้าน อาการนางก็จะหนักขึ้นเสมอ
ลู่หมู่ซึมเศร้าเกินไป ทำให้อวัยวะภายในไม่สมดุล เลือดลมไม่เพียงพอ
เมิ่งเชียนเชียนปรับบำรุงร่างกายให้ลู่หมู่ครึ่งปีแล้ว ทว่า รักษาโรคกายได้ แต่โรคใจรักษามิได้เลย
……
ราตรีมาเยือน เหล่าฮูหยินส่งคนมาบอกความว่า พรุ่งนี้ไปไหว้พระที่วัด ออกเดินทางยามเหม่า[1]
เมิ่งเชียนเชียนยกถ้วยชาขึ้นมา “เพิ่งจะไปมาม
