คิดจะฮุบสินเจ้าสาวของเชียนเชียน ยังอยากจะได้มรดกของเชียนเชียนด้วย
เหล่าฮูหยินตวาดเสียงต่ำ “ข้าขอเตือนเจ้าไว้ เรื่องนี้เจ้าไม่อยากทำก็ต้องทำ!”
ลู่หมู่เลิกม่านลงจากรถม้า
ครั้นเงยหน้ามาก็เห็นเมิ่งเชียนเชียนเพิ่งลงจากรถม้ามาเช่นกัน สีหน้านางพลันชะงัก
เมิ่งเชียนเชียนยิ้มจาง “ท่านแม่ พวกเราไปไหว้พระกันเถิดเจ้าค่ะ”
วัดหานซานตั้งอยู่ตรงไหล่เขา ต้องขึ้นบันไดไป จึงจอดรถม้าไว้ที่ร้านน้ำชาแถวๆ นี้
ลมภูเขาหนาวยะเยือกเสียดกระดูก ดุจใบมีดเฉือนใบหน้าให้เจ็บไปหมด
เหล่าไท่จวินเดินไปได้ครึ่งทางก็ไม่อยากเดินแล้ว “เชียนเชียน ข้าเหนื่อย”
ถานเอ๋อร์เอ่ย “ข่อยแบกเอง!”
เหล่าไท่จวินมองสาวน้อยนางนี้อย่างฉงน “เจ้าน่ะรึ”
ถานเอ๋อร์แบกเหล่าไท่จวินขึ้นหลัง สายตาแน่วแน่ทอดมองไปเบื้องหน้า “นั่ง! ให้! ดี! ล่ะ!”
เหล่าไท่จวินแค่นหัวเราะเอ่ยว่า “แม่หนูทำอวดเก่งไปไย…ว้ากกก”
“นี่มันยอดเขาแล้ววว”
“อยู่ไหล่เขา…เจ้าเลยมาแล้ววว”
