ลู่สิ่งโจวตกตะลึงไปแล้ว
ผู้บัญชาการใหญ่ลู่มีท่าทีอยากดึงพวกเขามาเป็นพรรคพวกเสมอมา เดิมนึกว่ามาขอร้องอีกฝ่ายถึงที่ครานี้จะสำเร็จราบรื่น แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าท่าทีจะพลิกผัน จับตัวคนตระกูลลู่ไว้
“ผู้บัญชาการใหญ่…”
ลู่หยวนยิ้มเอ่ย “ใต้เท้าลู่คิดว่าตนเองก็กระทำผิด อยากจะไปกินข้าวคุกด้วยอีกคนหรือ”
ลู่สิงโจวพลันเงียบทันที
เขามองบุตรชายที่ถูกองครักษ์เสื้อแพรกดตัวไว้ ก่อนลอบกำหมัดแน่นเงียบๆ
นับว่าเขาได้เห็นความเอาแน่เอานอนไม่ได้ของลู่หยวนแล้ว เปลี่ยนท่าทีทันควันจากหน้ามือเป็นหลังมือ นิสัยใจคอของผู้บัญชาการใหญ่ผู้นี้ เกรงว่าใต้หล้านี้คงไม่มีผู้ใดคาดเดาได้!
ลู่สิงโจวจะโดนไปด้วยอีกคนไม่ได้ เขาต้องคิดหาวิธีช่วยบุตรชายออกมาโดยไว
“ลู่หยวน!”
ลู่หลิงเซียวถลึงตาใส่ลู่หยวนอย่างแรง
ครานี้ เขาเดือดดาลต่อขุนนางโฉดผู้นี้ถึงขีดสุดแล้ว
ลู่หยวนแย้มยิ้มอย่างเอ้อระเหย ก่อนเดินเอื่อยเฉื่อยเข้าไปในจวน
บนรถม้า เป่าซูกรุ่นโกรธโวยวายอ้อแอ้ยกใหญ่ ราวกับกำลังฟ้องว่าคนบางคนลืมนางอีกแล้ว!
ไม่นานข่าวเรื่องลู่หลิงเซียวถูกผู้บัญชาการใหญ่จับตัวไปก็ลอยเข้าหูตระกูลลู่
เหล่าฮูหยินเพิ่งจะล้างเลือดสุนัขมาทั้งวัน ยังไม่ทันห
