บทละครในมือเมิ่งเชียนเชียนร่วงตกบนที่รองเท้าข้างเตียง
ลู่หลิงเซียวก้าวไปเบื้องหน้า คุกเข่าข้างหนึ่งลงข้างกายเมิ่งเชียนเชียน สองมือคว้าข้อมือของนางไว้ กดนางไว้ใต้ร่างเบาๆ สายตาเร่าร้อนจ้องมองนาง
เมิ่งเชียนเชียนนอนอยู่ใต้ร่างเขาอย่างนิ่งสงบ จ้องมองเขาอย่างราบเรียบ ไร้แววต่อต้านและดิ้นรน
ลู่หลิงเซียวเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “นี่เจ้า…ยินยอมจริงๆ รึ!”
ยามเหมันต์เสื้อผ้าอาภรณ์หนาเตอะ อีกทั้งเวลานางออกจากจวนมักสวมเสื้อคลุม มองแวบๆ ไม่บอบบางเท่าหว่านเอ๋อร์ ทว่ายามนี้ ลู่หลิงเซียวจับข้อมือผอมบางของนางไว้ รู้สึกเหมือนไม่ทันระวังก็สามารถหักได้
คราเมื่อนางเพิ่งมาที่ตระกูลลู่ อันที่จริงเขาเคยเห็นนางแวบๆ อยู่ไกลๆ
นั่นเป็นเด็กหญิงจอมตะกละตัวจ้ำม่ำ ห้าปีผ่านไป นึกไม่ถึงว่านางจะผอมบางเพียงนี้…
ลู่หลิงเซียวกระชับฝ่ามือที่กุมข้อมือนางให้แน่นขึ้น ดวงตาแดงก่ำมีประกายลังเลผุดวาบ
แต่ครั้นนึกถึงที่นางใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ร่วมเตียงกับเขา ความอดทนอดกลั้นในก้นบึ้งหัวใจพลันมลายหายเข้ากลีบเมฆทันที!
ต่อให้ตนปฏิบัติต่อนางหยาบช้าเพียงใด ก็เป็นเพราะนางรนหาที่เอง!
ในขณะที่ลู่หลิงเซียวยกมือไปดึงทึ้งเสื้อนาง พลั
