นรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
เขาหยุดการกระทำลง ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ กลับเห็นคนผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงฝั่งใน สองมือกอดอก จดจ้องตนเขม็ง
เขาสะดุ้งโหยง สร่างเมาโดยพลัน “ท่านย่าทวด?”
บัดซบ!
ท่านย่าทวดมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
เหล่าไท่จวินหรี่ตา “เจ้ากำลังรังแกเชียนเชียนใช่หรือไม่”
ลู่หลิงเซียวรีบเอ่ย “ข้าเปล่า…”
เหล่าไท่จวินเล็งศีรษะเขา ก่อนจะฟาดผัวะใส่ฉาดใหญ่ “เจ้าเห็นข้าตาบอดรึ ข้าเห็นหมดแล้ว!”
ลู่หลิงเซียวถูกตบจนหัวดังวิ้งๆ
“เจ้าเด็กหน้าเหม็นนึกไม่ถึงว่าจะกล้าโยนเชียนเชียน เจ้าโยนอีกสิ! โยนสิ!”
เหล่าไท่จวินกางมือทั้งซ้ายทั้งขวา ฟาดบ้องหูดังป้าบๆ
ลู่หลิงเซียวรีบปล่อยเมิ่งเชียนเชียน กุมหัวหลบลงใต้เตียง “ท่านย่าทวด! มิใช่อย่างที่ท่านคิด…ท่านเข้าใจผิดแล้ว…”
“ยังจะกล้าเถียงข้างๆ คูๆ อีก!”
เหล่าไท่จวินกระโดดลงจากเตียงตามมา ตบบ้องหูยังไม่หนำใจพอ นางคว้าไม้ซักผ้าจากโต๊ะมาฟาดลู่หลิงเซียวยกหนึ่ง!
ลู่หลิงเซียวไม่กล้าโต้คืน ถูกฟาดจนวิ่งพล่านไปทั่วห้อง ทว่าห้องก็เล็กแค่นี้ เขาจะหนีไปไหนได้
“ห้ามทำโต๊ะเปื้อนนะ!”
ประเสริฐ ขึ้นโต๊ะก็ไม่ได้
“ลงมาเดี๋ยวนี้!”
หลบขึ้นคานห้องก็ไม่ได้!
“วิ่ง
