เสียไวปานนั้น อยากให้ข้าเหนื่อยตายรึ!”
เร็วหน่อยก็ไม่ได้!
ชั่วพริบตาเดียว ลู่หลิงเซียวก็โดนไม้เหล่าไท่จวินฟาดไปหลายที
ร่างกายของท่านย่าทวดแข็งแรงกว่าเมื่อห้าปีก่อนมากนัก ฟาดได้เจ็บจริงๆ
เขาเป็นขุนพล ความเจ็บรุนแรงกว่านี้ก็เคยเจอมาแล้ว ทว่าบาดเจ็บในสนามรบนั้นไม่เหมือนกับความเจ็บที่ถูกท่านย่าทวดตี ก็มันขายหน้านี่นา!
เขากุมหัววิ่งพล่านพลางกัดฟันกรอดหันมองเมิ่งเชียนเชียนบนเตียงปาปู้
เมิ่งเชียนเชียนลุกขึ้นมานั่งแล้ว นางกินขนมแป้งทอดพลางโคลงหัวมองเขาโดนตี
ลู่หลิงเซียวกัดฟันกรอด “สตรีนางนี้…”
แค่แบ่งสมาธินิดเดียว เหล่าไท่จวินก็จับเขาไว้ได้ แล้วฟาดลงมา!
ฮ่า!
ลู่หลิงเซียว “!!!”
หนึ่งเค่อต่อมา เหล่าไท่จวินก็หิ้วตัวลู่หลิงเซียวที่โดนตนฟาดจนหัวปูดหัวบวมไปยังห้องหนังสือของลู่สิงโจว
ลู่สิงโจวเห็นทั้งสอง ก็นิ่งอึ้งเต็มสีหน้า “ท่านย่า นี่คือ…”
เหล่าไท่จวินเอ่ยอย่างดุร้ายยิ่ง “ดูแลลูกชายเจ้าให้ดี! บุตรอกตัญญู เป็นความผิดของบิดา หากเจ้าหนูนี่ยังกล้าลงมือกับเชียนเชียน ข้าจะฟาดเจ้าด้วยอีกคน!”
ครั้นเหล่าไท่จวินจากไป ลู่สิงโจวก็หันมองบุตรชายอย่างเย็นชา
หน้าแดงเห่อไปทั้งหน้า กลิ่นสุราฉ
