ุนไปทั้งตัว ดูก็รู้ว่าเมา
ลู่สิงโจวเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ต่อความไม่เอาไหนของบุตรชาย “ข้าให้เจ้าย้ายไปเรือนของเชียนเชียน มิใช่ให้เจ้าไปเมาเสียสติ!”
ลู่หลิงเซียวหมดคำโต้แย้ง
เมื่อครู่นี้เขา…หยาบคายไปหน่อยจริงๆ แต่หากนางไม่มากแผนการ เขาจะถึงขั้นโกรธเช่นนี้หรือ
ลู่สิงโจวเอ่ยอย่างรำคาญ “ไสหัวกลับไปทบทวนตัวเองที่เรือนไป!”
ลู่หลิงเซียวไปแล้ว
ลู่สิงโจวทอดมองแผ่นหลังของเขา สะบัดแขนเสื้อ “ไม่รู้ความ!”
บ่าวรับใช้ถามขึ้นเจื่อนๆ ว่า “นายท่านหมายถึงคุณชายใหญ่ไม่รู้ความ หรือฮูหยินน้อยไม่รู้ความขอรับ”
ลู่สิงโจวเอ่ย “ทั้งคู่!”
ลู่สิงโจวชะงัก ก่อนไปที่ห้องของลู่หมู่
ลู่หมู่ขาพลิกเมื่อคราก่อน แต่ถูกเหล่าฮูหยินเรียกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ จึงยังไม่หายดีจนกระทั่งบัดนี้
ลู่สิงโจวคุยเรื่องบุตรชายกับนาง “เจ้าก็เกลี้ยกล่อมเชียนเชียนหน่อย อย่าได้เอาแต่ใจนัก เซียวเกอร์อย่างไรก็เป็นสามีนาง มีที่ไหนไล่สามีออกข้างนอก”
เรื่องในวันนี้ บุตรชายทำไม่ถูกต้องจริงๆ แต่ลูกสะใภ้เอะอะก็เอาเหล่าไท่จวินมาช่วย ไม่ค่อยเหมาะเช่นกัน
เรื่องของสามีภรรยา ปิดประตูค่อยๆ พูดคุยกัน หากยังไม่ได้ก็ยังมีพ่อแม่สามี ยามนี้เรื่องใหญ่จนคนทั้งจวนรู้กันหมด
