แล้ว มีที่ไหนทำสามีตัวเองขายขี้หน้าเช่นนี้
“ทราบแล้ว”
ลู่หมู่หลุบตาขานรับ
ลู่สิงโจวฟังออกว่านางรับคำแบบขอไปทีอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “ข้ารู้ว่าเจ้าเอ็นดูเชียนเชียน แต่อย่างไรเสียเซียวเกอร์ก็เป็นลูกแท้ๆ ของเจ้า เจ้าก็คงไม่อยากให้ข่าวครอบครัวไม่สงบสุข สามีภรรยาไม่รักกันลือออกไป ส่งผลกระทบต่ออนาคตของเขาหรอกกระมัง”
ลู่สิงโจวเอ่ยพลางลุกขึ้น “เจ้าให้คนเตรียมมื้อค่ำไว้ คืนนี้ข้าจะค้างที่นี่”
ลู่หมู่ตัวแข็งทื่อ
เรื่องที่สายลับเป่ยเหลียงกระทำการอุกฉกรรจ์กลางถนนเกิดคลื่นลมในเมืองหลวงไม่น้อย ขณะเดียวกันในหมู่ชาวบ้านยังลือกันเรื่องฮูหยินแม่ทัพเจิ้นเป่ยสละตัวเองช่วยชีวิตคนด้วย
ผู้คนต่างชื่นชมตระกูลขุนพลไร้สตรีอ่อนแอ แม้แต่ชื่อเสียงในหมู่ชาวบ้านของลู่หลิงเซียวก็พลอยเลื่องลือไปด้วย
ทว่าในขณะที่คนตระกูลลู่กำลังได้หน้าได้ตานั้น อาลักษณ์หวังก็ยื่นฎีกาไม่ไว้วางใจลู่หลิงเซียว
ความว่าโปรดปรานชู้รักจนลืมภรรยาเอก ผิดต่อกฎสามมรรคห้า[1] มีความสามารถแต่ขาดคุณธรรม ความประพฤติไร้คุณธรรม ไม่คู่ควรตำแหน่งแม่ทัพเจิ้นเป่ยขั้นสาม อีกทั้งยังกระทำผิดกฎหมายทั้งที่รู้กฎหมาย มีความผิดร้ายแรง ควรลงโทษสถานหนัก!
ครั้นถูกถามหาหลักฐาน อ
