้าย้ายไปเรือนไห่ถัง หากเชียนเชียนยังไม่ตั้งครรภ์ ห้ามย้ายออกมา”
ลู่หลิงเซียวสีหน้าพลันเปลี่ยน “ท่านพ่อ!”
ลู่สิงโจวเอ่ยเสียงกร้าว “ทำไม่ได้ ก็ไล่สตรีแซ่หลินนั่นออกไปซะ!”
ครั้นลู่หลิงเซียวออกมาจากห้องหนังสือ ก็เรียกบ่าวรับใช้ในเรือนมา “ก่อนหน้านี้มีใครมาหรือไม่”
บ่าวรับใช้ครุ่นคิด ตอบว่า “ฮูหยินน้อยขอรับ”
ลู่หลิงเซียวค่อยๆ กำหมัดแน่น
ราตรีนี้มีหิมะ ลมหนาวเย็นเยือก
ปั้นซย่ากำลังจะปิดประตู ก็เห็นลู่หลิงเซียวสีหน้าเย็นชาปรากฏตัวอยู่หน้าประตู
นางหันหน้าหนี ไม่ทักทายท่านเขยสักคำ
ลู่หลิงเซียวตรงเข้าไปในห้อง
เมิ่งเชียนเชียนกำลังกินขนมแป้งทอดไปพลาง อ่านนิยายไปพลาง ปรายตาไปเห็นเงาคนบนพื้น ถามว่า “ไม่ทันไรก็มาคืนเงินแล้วหรือ”
ลู่หลิงเซียวมองนางด้วยแววตาลุ่มลึก “เจ้ากลับจวนแล้ว ก็ไปพบท่านพ่อเลยใช่หรือไม่”
เมิ่งเชียนเชียนส่งเสียงอืม
ลู่หลิงเซียวกำหมัดแน่น “เป็นเจ้าจริงๆ! ก่อนหน้านี้ข้าอุตส่าห์คิดว่าวันนี้เจ้าได้รับความไม่เป็นธรรม ระบายโทสะใส่ข้าอย่างไรก็สมควรแล้ว ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมากแผนการเช่นนี้! ใช้ท่านพ่อกับหว่านเอ๋อร์มาบีบข้า!”
เมิ่งเชียนเชียนได้กลิ่นสุราเข้มข้นจากตัวเขา นางขมวดคิ้วนิดๆ เอ
