ม่มีผู้ใดสงสัยในสถานะของนางอีกเลย
และถ้อยคำนี้ไม่เพียงจะสื่อให้ฮูหยินและหลินหว่านเอ๋อร์ฟังเท่านั้น ยังสื่อให้ลู่หลิงเซียวได้ยินด้วย
ภรรยาเจ้าเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย เจ้าไม่ช่วยภรรยาตัวเองเป็นคนแรก นึกไม่ถึงว่าจะช่วยสตรีอื่น…
ลู่หลิงเซียวไม่รู้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ทว่าฟังจากที่บรรดาฮูหยินพูดกัน เมิ่งเชียนเชียนช่วยเด็กและพวกนางทุกคนเอาไว้ เขารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
เด็กสาวนางนั้นขี้ขลาดตาขาวยิ่ง ปกป้องตัวเองยังไม่รอด จะเอาความกล้าจากไหนมาจัดการชาวเป่ยเหลียง
เข้าใจผิดที่ตรงไหนหรือไม่
ยามนี้ไม่ใช่เวลามาซักไซ้ไล่เรียง เรื่องด่วนที่ต้องจัดการในทันที คือรีบจับตัวสายลับเป่ยเหลียงสองคนนั้น และช่วยเมิ่งเชียนเชียนกลับมา
“ข้าไปช่วยคนก่อน เจ้ากลับไปก่อนนะ”
ลู่หลิงเซียวเอ่ยจบก็หันหลังไป
หลินหว่านเอ๋อร์เอื้อมคว้าเขา แต่คว้าไว้ไม่ได้
ลู่หลิงเซียวเพิ่งไล่ตามมาถึงถนนใหญ่ ก็เจอกับปั้นซย่าที่ล้มจนหัวร้างข้างแตก เขาดึงปั้นซย่าขึ้นมา
ปั้นซย่าผลักเขาออก พลางร่ำไห้เสียงดังเอ่ยว่า “ท่านหลบไป! ท่านปล่อยให้คุณหนูข้าถูกจับตัวไป! นึกไม่ถึงว่าท่านจะช่วยปีศาจจิ้งจอกดีกว่าช่วยคุณหนูข้า…ข้าเกลียดท่านเขย! ข้า
