เกลียดท่านเขย!”
ลู่หลิงเซียวขมวดคิ้ว ไม่ได้แย้งคำใด
จู่ๆ ปั้นซย่าก็คุกเข่าลง ขอร้องอย่างน้อยใจระคนสิ้นหวัง “ท่านเขย…ขอร้องท่าน…ช่วยคุณหนูกลับคืนมาด้วย…ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นภรรยาของท่านนะ…”
ลู่หลิงเซียวกระชับด้ามดาบแน่น “ข้าจะช่วยนางกลับมา”
ทางด้านสายลับเป่ยเหลียงสองคนที่จับเมิ่งเชียนเชียนมาแล้ว ก็ปล้นรถม้ามาคันหนึ่ง
สายลับเป่ยเหลียงที่บาดเจ็บเล็กน้อยเป็นคนขับรถ เมิ่งเชียนเชียนกับสายลับอีกคนนั่งอยู่ในรถ ถูกอีกฝ่ายใช้ดาบยาวพาดคอไว้
“ลูกพี่ เมื่อครู่ลู่หลิงเซียวช่วยเอาไว้เป็นสตรีอีกคน เกรงว่านั่นต่างหากคือตัวจริง! นางเด็กนี่ไม่มีประโยชน์อันใดต่อพวกเราเลย พาไปก็เป็นภาระเปล่าๆ ไม่สู้ฆ่านางเสีย!”
ให้ปล่อยไปนั้นไม่มีทาง เป่ยเหลียงกับต้าโจวมีความแค้นบัญชีเลือดกันมาสิบปี พวกเขาไม่มีทางสงสารชาวต้าโจว!
เขาเร่งขับรถม้าเร็วขึ้น “ลูกพี่ ลูกพี่เหตุใดจึงไม่พูดจาเล่า”
“ผิดปกติ!”
สายลับเป่ยเหลียงที่บาดเจ็บสาหัสเอ่ยขึ้น
“ผิดปกติที่ตรงไหน ลูกพี่?”
ชายบาดเจ็บสาหัสเลิกม่านรถขึ้น มองถนนทอดยาวอันว่างเปล่า “เงียบเกินไป ถนนเส้นนี้เคยเงียบเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด”
ได้ยินลูกพี่เอ่ยเช่นนี้ สายลับเป่ยเหลียงอีกคนก็ส
