ังเกตถึงความผิดปกติบางอย่างแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น นี่มันกลางวันแสกๆ จู่ๆ เขาก็ขนลุกชูชันสันหลังเย็นวาบขึ้นมา เหมือนกับว่า…มีกลิ่นอายอันตรายบางอย่างเข้ามาประชิด
“หยุดรถ!”
ชายบาดเจ็บสาหัสตะโกนขึ้น
สายลับบาดเจ็บเล็กน้อยรีบดึงบังเหียนสุดแรงเกิดเพื่อหยุดรถม้า
และห่างจากปลายจมูกของเขาเพียงชุ่นเดียว มีเส้นใยบางๆ ปรากฏให้เห็นรางๆ อยู่ท่ามกลางแสงตะวัน
นี่เป็นอาวุธลับเฉพาะขององครักษ์เสื้อแพร ที่ตัดเหล็กได้ดั่งตัดโคลน
เมื่อครู่นี้หากมุ่งตรงไปโดยไม่สนใจสิ่งใด พวกเขากับรถม้าคงโดนตัดเป็นสองท่อนไปแล้ว
มือเท้าเขาพลันเย็นเฉียบ เหงื่อเย็นชุ่มทั่วสรรค์พางกายทันที!
“ละ…ลูกพี่…”
เขาตกใจยกใหญ่ กระทั่งพูดจาก็ตะกุกตะกัก
ในขณะนั้นเอง เขาได้ยินเสียงหัวเราะไม่ยี่หระสายหนึ่งดังขึ้น ครั้นปรับสายตามองไปเบื้องหน้า ก็เห็นถนนอันว่างเปล่าปรากฏเงาร่างสีม่วงขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบได้
อีกฝ่ายนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่แกะสลักลายหงส์มังกร บ่าวรับใช้ใต้เท้าของเขาใช้แผ่นหลังต่างเบาะรอง นิ่งงันไม่ไหวติง
เขามีดวงหน้าหล่อเหลาไร้ผู้ใดเทียม มีดวงตาหงส์แฝงรอยยิ้มที่อันตราย มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย ท่าทางอันธพาลไม่สนกฎเกณฑ์
ข้างกายของเขานั้น มีอง
