ครักษ์เสื้อแพรในเครื่องแบบมัจฉาเหินยืนอยู่จำนวนหนึ่ง
เสียงทุ้มต่ำของชายบาดเจ็บสาหัสลอยมาจากภายในรถม้า “ที่แท้ก็เป็นผู้บัญชาการใหญ่นี่เอง ยินดีที่ได้พบ ยินดีที่ได้พบ”
ลู่หยวนเอ่ยเหน็บนิ่งๆ ว่า “ข้ากับพวกเจ้าชาวเป่ยเหลียงมีอะไรให้ยินดีที่ได้พบรึ ฆ่าพวกมันซะ”
องครักษ์เสื้อแพรประสานหมัด “ขอรับ!”
“ช้าก่อน!”
คนภายในรถม้าเลิกม่านขึ้น ผลักเมิ่งเชียนเชียนออกมา จ่อดาบพาดคอนางพร้อมกับขู่ว่า “หากผู้บัญชาการใหญ่กล้าแตะต้องพวกข้าแม้แต่ปลายเล็บ ข้าก็จะลากนางมาร่วมฝังด้วย!”
ลู่หยวนยิ้มเอ่ย “ความเป็นตายของสตรีนางหนึ่ง เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย”
สายลับเป่ยเหลียงดันคมดาบประชิดอีกหนึ่งชุ่น “แต่นางเป็นฮูหยินของลู่หลิงเซียว แม่ทัพเจิ้นเป่ย!”
“เจ้าก็บอกอยู่ว่าเป็นฮูหยินของลู่หลิงเซียว มิใช่ฮูหยินของข้าเสียหน่อย”
ลู่หยวนเอ่ยพลางเบนสายตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มตกลงบนใบหน้าราบเรียบดุจผืนน้ำของเมิ่งเชียนเชียน “ไม่สู้เจ้าลองถามนางดู ยินดีมาเป็นฮูหยินของข้าหรือไม่ หากยินดี วันนี้ข้าจะเห็นแก่หน้าฮูหยิน ปล่อยพวกเจ้าสองคนไป”
“ไม่ยินดี”
เมิ่งเชียนเชียนเอ่ยนิ่งๆ
ลู่หยวนทอดมองคนที่กำลังถือดาบ ก่อนจะแบมืออย่างจนด้วยเกล้า
