และแย้มยิ้มกว้างกว่าเดิม “ได้ยินหรือยัง”
สายลับบาดเจ็บเล็กน้อยโยนบังเหียนทิ้ง แล้วชักกระบี่ยาวออกจากบั้นเอว “ลูกพี่! อย่ามัวเปลืองน้ำลายกับเจ้าหนุ่มนี่เลย ข้าจะถ่วงเวลาพวกมันไว้ ท่านหนีไปก่อน!”
คนภายในรถมองลู่หยวนอย่างลุ่มลึกแวบหนึ่ง “ข้าจะดูซิว่า เจ้าไม่สนใจความเป็นตายของประชาชนต้าโจวจริงหรือไม่!”
เขาเล็งมือเมิ่งเชียนเชียน แล้วฟันฉับลงไปอย่างแรง!
เมิ่งเชียนเชียนไม่ได้หลบเร้น นั่งอยู่ในรถเงียบๆ เช่นนั้น
ฟิ้ว!
ธนูดอกหนึ่งแหวกอากาศมา เจาะทะลุขมับของเขา
เขาตัวแข็งทื่อ ถลึงตาเบิกโตอย่างเหลือเชื่อ ก่อนจะล้มลงจากรถตัวแข็งทื่อดุจพู่กัน
สายลับที่บาดเจ็บเล็กน้อยพลันเดือดดาลขึ้นมา “ลูกพี่ ข้าจะฆ่าพวกเจ้า!”
เขาทะยานกายข้ามเส้นใยอาวุธลับมาแทงลู่หยวนด้วยแรงทั้งหมดที่มี!
พลธนูที่ซุ่มอยู่บนหลังคาง้างธนูใหญ่ แล้วยิงออกไปทีเดียวสามดอก
เคร้ง!
อากาศคล้ายมีเสียงชนปะทะแผ่วเบาสุดแสนแว่วขึ้น ดอกหนึ่งในสามที่เอาถึงชีวิตนั้นแฉลบเบี่ยงมุมไปเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
สายลับเป่ยเหลียงถูกยิงกระเด็น เขากระแทกล้มลงพื้น กระอักโลหิตออกมากองโต
ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรเดินไปเก็บเส้นใยอาวุธลับ ก่อนนั่งยองๆ ลงดูแผลคนผู
