พื่อการใด คนเขาจะไม่จ่ายคืนเจ้าหรือ”
จ้าวเหล่าฮูหยินเอ่ย “นั่นน่ะสิ เชียนเชียน แบบนี้มันแสดงท่าทีเป็นคนนอกแล้ว!”
เมิ่งเชียนเชียนไม่สนใจพวกนางสองคนที่เข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย นางหันไปมองฮูหยินรองแทน “ท่านอาสะใภ้รองคิดว่าอย่างไร”
ตระกูลจ้าวนิสัยอย่างไร ฮูหยินรองมีหรือจะไม่รู้ “เขียนสัญญากู้ยืม! เขียนไว้เป็นหลักฐานเลย! ไม่เช่นนั้นเงินก้อนนี้ก็อย่าคิดจะมายืม! พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านว่าใช่หรือไม่”
ลู่หมู่พยักหน้า “พี่น้องที่แท้จริงต้องคิดบัญชีกันให้ชัดเจน เขียนสัญญากู้ยืมไว้ดีกว่า”
เมิ่งเชียนเชียนหันมองเหล่าฮูหยิน “ท่านย่า เอาสัญญากู้ยืมฝากไว้ในมือท่าน จะคืนเมื่อใดนั้น เชียนเชียนจะไม่เร่งแน่นอน”
เหล่าฮูหยินแม้จะประคับประคองบ้านเดิม แต่อย่างไรเสียก็กลัวว่าหากคืนเงินก้อนนี้ไม่ไหว ภายหน้าตระกูลลู่คงลำบาก
กอปรกับตนเป็นคนถือสัญญากู้ยืมเอาไว้ ถ้าเกิดว่าบ้านเดิมคืนไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ…หรือคืนมาน้อย นางก็เป็นฝ่ายตัดสินใจเองได้
ส่วนจ้าวเหล่าฮูหยินนั้นรู้ดีว่าพี่สาวสามีผู้นี้ลำเอียงปกป้องบ้านเดิมเพียงใด สัญญากู้ยืมอยู่ในมือนาง นั่นมิใช่เท่ากับว่าไม่ได้ยืมหรอกหรือ
จ้าวเหล่าฮูหยินจึงตอบตกลงอย่างยินดีปรีดา
เหล่าฮูหยิ
