นหันมองเมิ่งเชียนเชียนด้วยความสงสัย “เจ้าเหลือแค่หมื่นตำลึงจริงๆ รึ”
เมิ่งเชียนเชียนล้วงกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “ท่านย่า นี่คือกุญแจห้องคลัง หากท่านไม่เชื่อ ไปนับดูเองได้เลย”
เหล่าฮูหยินรับกุญแจมา “ไปห้องคลัง!”
ฮูหยินรองแววตาเป็นประกายวาบ คล้องแขนลู่หมู่เอาไว้ “พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเราก็ไปด้วยเถอะ!”
นางต้องการเห็นกับตา จะปล่อยให้เหล่าฮูหยินกับตระกูลจ้าวเอาไปเกินไม่ได้เด็ดขาด
พวกนางไปยังห้องคลังกันอย่างเอิกเกริก
แม้ว่าเมิ่งเชียนเชียนจะถือกุญแจไว้เอง แต่หน้าห้องคลังมีผู้คุ้มกันเรือนที่เป็นวรยุทธ์เฝ้าอยู่ตลอด ซึ่งลู่สิงโจวเป็นคนจัดหามา เมิ่งเชียนเชียนได้เคยเอาของในห้องคลังไปหรือไม่ ผู้คุ้มกันเรือนย่อมรู้ดี
ดังนั้น เมื่อพวกนางนับแล้วนับอีก และมั่นใจแล้วว่าก้อนเงินในหีบเหลือหนึ่งหมื่นตำลึงจริงๆ แต่ละคนพลันมึนงงกันหมด
“เหตุใดจึงใช้ไปมากมายเพียงนี้…” ฮูหยินรองลอบกัดฟันกรอด
เหล่าฮูหยินก็รู้สึกไม่แพ้กัน
เมิ่งเชียนเชียนเห็นความตกตะลึงของทั้งสองอยู่ในสายตา เงินใกล้จะหมดแล้ว งงกันเลยล่ะสิ
อันที่จริงแม้จะอยู่ในเมืองหลวง เงินหมื่นตำลึงก็เป็นจำนวนที่ไม่น้อย เพียงแต่เมื่อเทียบกับสินเจ้าสาวมห
