าศาลที่เมิ่งเชียนเชียนเอามาด้วยในตอนนั้น จำนวนที่เหลือนี้จึงไม่นับว่ามากมาย
เมิ่งเชียนเชียนกับลู่หมู่มัธยัสถ์กันมาโดยตลอด เหล่าไท่จวินก็ด้วย ใครเป็นคนใช้จ่ายมือเติบไม่ต้องคิดก็รู้
เสียดายก็เพียงเจ้าตัวที่ไม่ได้คิดเช่นนั้นเลย
เหล่าฮูหยินรู้สึกว่าต้องเป็นบ้านรองที่แอบขโมยเอาไปไม่น้อยแน่ ส่วนฮูหยินรองก็คิดว่าเป็นเหล่าฮูหยินที่เอาไปจุนเจือบ้านเดิมมากเกินไป
เมิ่งเชียนเชียนท่าทางฉงนงงงวย “ท่านย่า ท่านอาสะใภ้รอง สีหน้าพวกท่านดูไม่ได้เลย มีตรงไหนไม่ถูกต้องใช่หรือไม่ เอาอย่างนี้ พวกเราตามพวกพ่อบ้านมาตรวจบัญชีด้วยกันดีหรือไม่”
“ไม่จำเป็น!”
“ไม่ต้อง!”
เหล่าฮูหยินกับฮูหยินรองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
เมิ่งเชียนเชียนเห็นพิรุธแต่ไม่เปิดโปง เอ่ยต่อ “อันที่จริงหมู่นี้หลานก็กำลังดูบัญชีอยู่เช่นกัน รู้สึกว่ารายการที่บันทึกไว้ในบัญชีมีปัญหาร้ายแรงเลยทีเดียว”
เหล่าฮูหยินหน้าทะมึนทันที “เจ้าดูบัญชีเป็นด้วยรึ เห็นตระกูลลู่แห่งเมืองหลวงเป็นครอบครัวเล็กๆ ที่ชิงโจวของเจ้าหรือไร ค่าใช้จ่ายของเรือนแต่ละหลังในจวนยังไม่ต้องพูดถึง พ่อสามีเจ้ารับราชการอยู่ข้างนอก จะขาดน้ำใจไปมาหาสู่กับผู้คนมิได้ บุตรสาวพ่อค้าเยี่ยงเจ้า ย่อมไม่เข้า
